Orwell by się zadziwił

Orwell by się zadziwił kształem polityki w Polsce i na Zachodzie. Zanim jednak przejdę do detali, to przypomnę moje założenia teoretyczne, na których oparte są moje teksty analityczne. W moim modelu społecznym, główną osią organizującą społeczność jest sieć trzech fundamentalnych relacji społecznych - prawda, miłość i wolność.

Orwell choć nie był teoretykiem lecz bacznym obserwtorem i pisarzem-wzizjonerem, chyba by się ze mną zgodził, bo  u niergo centralną instytucją w jego dystopii, identycznie jak w moim modelu jest Ministerstwo Prawdy, z prawdą niewiele mające wspólnego. Ale gdyby pisał swe książki obecnie to miałby okazję poradzić sobie z resztą elementów z mojego modelu.]

Do systemu musiałby włączyć, oprócz Ministyerstwa Prawdy, Ministerstwo Miłości,  troszczące się o właściwą dawkę nienawiści w relacjach społecznych, oraz Ministerstwo Wolności dbające o to by obywatele tego raju wolnośći zanadto nie nadużywali i żeby była ona właściwie  ukierunkowana na promowanie wolności kłamstwa i wolności nienawiści. A własciwie, z uwagi na zintegrowanie tych relacji w systemie demoliberalnym wystarczyłoby jedno ministerstwo, Ministerstwo Poprawnych Relacji Społecznych  z trzema departamentami jak wyżej.

Jak wygląda działalność Ministerstwa Prawdy na obecnym etapie ? Przyjrzyjmy się wiodącemu liderowi, który stanowi wcielenie omawianych tendencji:

Jak postępuje Tusk ?

Tusk nie ma programu, za program służy mu hasło, jak najbardziej totalitarne, a nie demokratyczne, odsunięcia PIS od władzy, wszelkimi, co potwierdza tezę o totalitaryzmie, środkami. To nie przypadek, ani niezręczność - jest to zabieg świadomy, skierowany do twardego, zdemoralizowanego  elektoratu z grup interesu i do mocodawców zagranicznych. Tusk świadom jest też faktu, że wszyscy wiedzą, iż PO jest partią oszustów i aferzystów i wcale nie próbuje się tego wypierać. Tu nie chodzi przecież o przekonanie kogokolwiek, bo role są już dawno rozdane.

Wybrał więc ścieżkę dążenia do demobilizacji  potencjalnych zwolenników partii konkurencyjnych i stosuje retorykę bezczelności, starając się przypisać PISowi wszystkie grzechy jakie popełniła PO, co zwiększa oburzenie. Jaki to ma sens, kiedy nikt rozsądny w to nie uwierzy ? Tu nie chodzi o racjonalność i przekonanie kogokolwiek. Chodzi nie tylko o wywołanie oburzenia ale i zamianę tego oburzenia w bezradność intelektualną. Jak można bowiem dyskutować z kimś, kto ci się śmieje w twarz i przypisuje tobie swoje własne grzechy? Cel jest cyniczny - chodzi o wykluczenie racjonalnej dyskusji i odstraszenie od polityki ludzi rozsadnych, a skorych do dyskusji i zniechęcenie ich do podejmowania racjonalnych decyzji politycznych.

Przeciwnicy polityczni często zarzucają Jarosławowi Kaczyńskiemuniechęć do demokracji i autorytaryzm, wodzowski charakter partii,  wychodząc od faktu, że w PISie brak wewnętrznej demokracji. Oczywiście ten zarzut jest idiotyczny, bo  wewnętrzna organizacja partii jest jej wyborem, a demokratycznośc ocenia się po działalnośći na scenie politycznej i tu PISowi nie mozna nić zarzucić. Ale te zarzuty bęðą się powtarzać zgodnie z wymogami Ministerstwa Prawdy, bo nie o prawdę tu chodzi.

A skoro jesteśmy przy wewnętrznych sprawach partii, to sprawdźmy jaki jest stan demokracji wewnętrznej  w PO.

Tusk najpierw wypchnął z PO Płążyńskiego, potem Olechowskiego i Piskorskiego. W następnej kolejności Jana Rokitę i Zytę Gilowską. Gdy Schetyna urosł niebezpiecznie w siłę usunł go z rządu lecz pozostawił w partii z uwagi na jego rolę skutecznego egzekutora. I gdy Tusk uciekł do Brukseli Schetyna  jego metody przejął i usunłą z PO Protasiewcza, Niesiołowskiego, Kamińskiego a potem Biernackiego. A gdy ster przejął Budka wyrzucił z partii Zalewskiego i Rasia  i już nie było kogo więcej wyrzucać.

W PISie też zdarzały się wyjścia z partii, ale nie z powodu obawy Kaczyńskiego przed konkurentami, bo trudno uznać Ziobrę czy Gowina za kandydatów na to stanowisko, z powodu przejścia do PO  jak Kluzik-Rostkowskiej, Michała Kamińskiego czy Pawła Zalewskiego.

Innym ciekawym aspektem dzialania Ministerstwa Prawdy są nazwy partii: Platforma Obywatelska czy Koalicja Polska.

Jeżeli chodzi z kolei o relację Miłości, to warto tu przypomnieć o praktykach stosowanych w ramach  pedagogiki  wstydu i przemysłu pogardy, z upodobaniem uprawianych przez postkomunę,  a obszernie udokumentowanych przez intelektualistów takich jak Rafał Ziemkiewicz czy Bronisław Wildstein.

Jeżeli zaś chodzi o relację Wolności, to stosunek do tej wolności objawia sięszczególnie, gdy  w grę wchodzi tzw.polityka tożsamości i związane z nią ideologie i ruchy polityczne  jak LGBT czy genderyzm. Próby dyskusji na tymi zjawiskami blokowane są przez cenzurę lub represjonmowane przez politpoprawność.

Czasami w Ministerstwie Poprawnych Relacji Spolecznych dochodzi do zawirowań, co doskonale ilustrują ostatnie perypetie pracowników Newsweeka, znanego z Miłośći do Prawdy i Wolności.