Październikowy Tryptyk

Zygmunt Jan Prusiński


TAM RODZĄ SIĘ UMARLI

(Ofiarom z miasta Dzierżyńsk)


Po nich zostały zgliszcza, wielki radziecki
towarzysz to żaden przodownik, to trup ideologii.

Fabryki chemiczne stoją puste a trawy latami
zarastają z trucizną ukrytą, choć ona wciąż żyje.

Jak wytłumaczyć tę miłość; czy istnieje dobro,
nafaszerowane pod skórką jabłka – drzewa milczą.

Mężczyźni umierają w wieku 40 lat, kobiety
trochę później – żywe cmentarze na ulicy.



ZWYKŁY LUDZKI CIEŃ

Jest cichy, wyrabia sobie pierwszeństwo
by ukazać się w całej okazałości. Panujący.

Cień nie chodzi do szkoły, nie musi kłamstw
nabywać z historii. Dalej kłamią jak nadęci !

Ale jest rysunek podrzucony, jak dzieciątko
w śmietniku. Są teraz modne zwyrodnienia.

Skowronek dawno poszedł spać, a ja wiersz
pieszczę w dotyku. Jeszcze nie ma tytułu.



SKARBNICA KROPEL NA LIŚCIU

Kolorowo jest na wsi, klony w ukłonach
przed dębami i bukami – to królewski raj.

Wyszedł Janko Muzykant z samego świtu,
pobiegł przez pola do ukochanej ojczyzny.

Po drodze witał jesienie i wiersze poety –
który akurat pogubił słowa na drodze.

Tylko gaje ściszone modlą się do Pana Boga,
by usiąść wieczorem do urodzinowego stołu.


12-13.10.2008 – Ustka