Z pozoru nasze życie jest barwne, żywe, pełne radości i pokus. Kiedy się człowiek znajdzie w centrum wielkiego miasta, otacza go gwar rozmów, szum młodzieży, bogactwo strojów, niekoniecznie drogich, nieraz wprost przeciwnie, ubogich, ale z fantazją podkreślających własne ubóstwo. Wiadomo, młodość musi się wyszumieć i pokazać, także w modzie. Wokół nas świat pełen reklam, pulsujących blasków, kolorów, migających świateł, lamp, neonów i jarzeniówek. Od nadmiaru aż oczy bolą. I głowa pęka. Ciągle ktoś do nas woła, ciągle ktoś czegoś nam życzy i oczko do nas puszcza. A my wniebowzięci.
W wielkich supermarketach jesteśmy najważniejsi.
Gdzie nie spojrzysz, ktoś wyciąga do ciebie rękę, uśmiecha się, zachęca, wzywa, namawia, kokietuje, dobrze życzy. Żyć i nie umierać. Znajdujesz się w centrum pożądania. Wydaje ci się, że jesteś jedyny, wyjątkowy i niepowtarzalny. Wszystko dla ciebie. Dla twojej urody i rozwoju. Dla twojej przyszłości i szczęścia. Bo przecież ty jesteś wszystkim. I ten bajeczny świat został tylko dla ciebie stworzony. Uwierz mu tylko. Wchodź weń i podziwiaj. Nie przejmuj się tym, że na razie nie stać cię na dobry garnitur albo wzorową suknię. Mają to inni. Przy ich blasku się ogrzejesz. Dlatego gonisz tam, gdzie ten blask bije. Dlatego zachwycasz się cudzym szczęściem, bo przecież wszyscy cię przekonują, że jest ono także twoim szczęściem. Naucz się tylko podziwiać i rozsławiać. A przyjdzie taki dzień, kiedy i ty staniesz w świetle jupiterów i zagrasz najważniejszą rolę w swoim życiu, a wszyscy będą cię oklaskiwali.
To fantastyczne złudzenie, z które spijasz miód oszustwa.
Bo gdy tylko chcesz coś lepszego kupić, twój pugilares zieje pustką. A twój ośmioletni samochód, jeśli go masz, kaszle i pluje. Ale nic to. Ty żyjesz w wielkim świecie. Jesteś jego cząstką. Czerpiesz z niego jak z Kany galilejskiej. Rozmnażasz swoje wyimaginowane dobra w wyobraźni.
Nic ci nie przeszkadza. Bo przecież najważniejsze, że cię szanują, dbają o ciebie, pokazują, jak wiele jesteś wart. A że bieda piszczy w twoim domu, nie ma znaczenia. Że sąsiad się powiesił, bo umierał z głodu, nic się nie stało. Że w twoim miasteczku połowa ludzi bez pracy, to nieważne. Że kolej ledwie zipie, jakoś to będzie. Że wieś ledwie dyszy, trzeba z niej uciekać. I nadal brylujesz w blasku świateł. Bo to jest twój realny świat. Innego nie chcesz znać. Od innego uciekasz. Bo inny boli, przeraża, drażni. Nie chcesz z nim mieć nic wspólnego. Nie widzisz jak się rozsypuje pół Polski. Jak ludzie zaciskają pięści. Jak w rzeczywistości jesteś poniewierany i degradowany. Tego nie chcesz widzieć. I co gorsza, tego już nie widzisz. Bo ci założyli klapy na oczy i widzisz tylko to, co chcą ci magicy, iluzjoniści i kuglarze pokazują. Dajesz się oszukiwać. Zagłusza cię ryk reklam i wycie wyjców, którzy żyją cudzymi złudzeniami. Uciekasz od szarych i nędznych wiejskich chat, bo boisz się spojrzeć prawdzie w oczy.
Żyjemy w świecie omamów i iluzji, osaczeni zwidami i halucynacjami. Potwierdziły to ostatnie` wybory parlamentarne. Omamy wciąż bierzemy za realność. Wciąż słyszę jeszcze ryk entuzjazmu. Jak wiadomo wybory wygrała partia złudzeń i fanaberii. A jej magik i różdżkarz nadal dzień w dzień czaruje i obiecuje miłość, która jest ważniejsza od władzy. Bo on wie, że gładkimi słowami najlepiej można zwieść i oszukać słuchaczy. A oni biją mu brawa.
Ale do czasu. Niebawem się skończy epoka oszustwa, a kuglarze, lawiranci i szarlatani będą się musieli przed narodem ciężko tłumaczyć. Na razie triumfują w blasku reflektorów. Pycha, która bije z ich słów i zachowań, wskazuje na rychły koniec. Wyglądają dziś jak pawie, nienasyceni i butni. Szary, gorzki i wściekły świat prawdy wyjrzy spod iluminacji. I da im popalić!
Tekst ukazał się w „Warszawskiej Gazecie” oraz na portalu 10milionow.pl
Komentarze
Pokaż komentarze