0 obserwujących
85 notek
91k odsłon
129 odsłon

Anatolij Golicyn. Rozdział 21 Ósma Operacja Dezinformacyjna (Czę

Wykop Skomentuj1
Kontynuacja kontaktów eurokomunistów z Sowietami
– nowa interpretacja eurokomunizmu
W połowie lat siedemdziesiątych doszło do manifestacyjnych polemik pomiędzy KPZR z jednej strony, a komunistycznymi partiami: francuską, włoską, hiszpańską oraz w mniejszym stopniu brytyjską z drugiej strony, co wskazywało na wyłonienie się nowego gatunku komunizmu, który cechowała niezależność od Związku Sowieckiego. Ta nowa tendencja stała się znana jako eurokomunizm.
Idea eurokomunizmu jest taktycznym i zwodniczym środkiem, przyjętym przez większe zachodnioeuropejskie partie komunistyczne w celu poprawienia ich notowań wyborczych i fakt ten został zauważony na Zachodzie, oraz opisany, przede wszystkim w artykule The Soviet Union and „Eurocommunism”, pióra znanego brytyjskiego uczonego, profesora Leonarda Schapiro.1W artykule tym prof. Schapiro dowodzi ponadto, że ponieważ idea eurokomunizmu pomaga zachodnioeuropejskim partiom komunistycznym w kampaniach wyborczych, więc służy również interesom Związku Sowieckiego. Zwróciwszy na to uwagę, artykuł wnosi nieoceniony wkład do rozpoznania zagadnienia eurokomunizmu. Jednak autor opiera się na starej metodologii i przyjmuje za pewnik trwałą obecność różnic między KPZR a partiami eurokomunistycznymi; KPZR postrzega jako hegemona, daremnie usiłującego przywrócić swoją kontrolę nad tymi partiami. Analiza eurokomunizmu w świetle „nowej metodologii” wyraźnie wykazuje, że konkluzja autora jest błędna, że fenomen ten jest wpisany w strategię dezinformacji i służy jej rozprzestrzenianiu, a skierowany jest do partii spoza Bloku; że używając argumentu o narodowej niezależności niektórych partii Bloku, podąża według wzorca z wcześniejszych operacji dezinformacyjnych. A skoro tak, to znaczy, że kilku przywódców partii komunistycznych spoza Bloku, stało się w całej rozciągłości partnerami do przeprowadzania operacji dezinformacji i stosowania strategii międzynarodowej w celu wspierania dalekosiężnej polityki komunistów. Nowa analiza eurokomunizmu, w odróżnieniu od dawnej, ujawnia rolę, jaką eurokomunizm będzie miał do odegrania [pisane w 1984 r.] w finałowej fazie dalekosiężnej polityki, w latach osiemdziesiątych, gdy prawdopodobnie zostanie przeprowadzona w Europie Wschodniej, na szerszą skalę, „demokratyzacja” według wzorca czechosłowackiego z 1968 r.  Postulaty eurokomunizmu
Główne zasady eurokomunizmu są szczegółowo przedstawione w artykule prof. Schapiro. Charakterystyczne tendencje, wykazywane przez partie eurokomunistów, można podsumować następująco:

● pragnienie zademonstrowania emancypacji od dominacji sowieckiej;

● krytyczna postawa wobec znacznej represyjnej polityki sowieckiej, a w szczególności łamania praw człowieka, oraz nękania dysydentów w Związku Sowieckim i Europie Wschodniej;

● odrzucenie poglądu, w myśl którego „internacjonalizm proletariacki” utożsamiany jest z państwowymi interesa-mi Związku Sowieckiego, i że te interesy przeważają nad celami międzynarodowego, rewolucyjnego ruchu komunistycznego;

● upominanie się o prawo partii komunistycznych do podążania według swojej własnej rewolucyjnej linii politycznej nawet wtedy, gdy będzie to w konflikcie z sowiecki-mi dążeniami do ustanowienia odprężenia oraz ich powiązaniami ekonomicznymi ze Stanami Zjednoczonymi i Europą Zachodnią;

● odrzucenie poglądu przypisanego KPZR, że jedność komunistów i socjalistów jest możliwa tylko wtedy, kiedy socjaliści odrzucą swoje trzymanie się „współpracy klasowej”, co w praktyce oznacza, jeśli zostaną komunistami;

● odmowa przychylenia się do sowieckich żądań potępiania Chińczyków;

● sugerowanie, że zwycięstwo wyborcze, odniesione przez partie komunistyczne w Europie Zachodniej, byłoby wbrew sowieckim interesom;

● porzucenie dążenia do „dyktatury proletariatu”;

● zauważalne ewoluowanie partii eurokomunistycznych w odpowiedzialne partie narodowe, które w przeciwieństwie do KPZR uznają funkcjonujący obecnie parlament i jego instytucje, oraz są zwolennikami humanitarnych i demokratycznych zasad, w tym zachowania „wolności burżuazji” w ramach społeczeństwa pluralistycznego;

● potępienie stosowania terroru przez radykalną lewicę;

● nie uczestniczenie przywódców partii eurokomunistycznych w zjazdach międzynarodowych, organizowanych przez KPZR;

● odrzucenie istniejących sojuszy militarnych i poparcie konccepcji neutralnej, socjalistycznej Europy;

● rozwijanie więzi z partiami jugosłowiańską i rumuńską;

● uformowanie wewnątrz niektórych partii eurokomunistycznych, ortodoksyjnych grup rozłamowych, lojalnych wobec Moskwy.
Ponieważ zaistniały odmiany w sposobie i rozmiarze, w którym te ogólne zasady zostały wprowadzone w poszczególnych partiach, parę głównych punktów, charakterystycznych dla każdej z nich, musi być omówionych pokrótce oddzielnie.
Wykop Skomentuj1
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale