Był sobie pewnego razu książę Cebulowy Amant, który mimo XXI wieku chciał się żenić z księżniczką, ale to musiała być prawdziwa cebulowa księżniczka. Księżniczek było dużo, jednak książę nigdy nie mógł zdobyć pewności, że to były prawdziwe księżniczki. Zawsze było tam coś niezupełnie w porządku.
Jeździł więc po pobliskich wioskach, żeby znaleźć prawdziwą księżniczkę, ale gdy tylko jakąś znalazł co to wizualnie do rzeczy była, okazywało się, że ma jakieś “ale”. A to nie lubiła zapachu cebuli, a to za bardzo płakała podczas krojenia, a to w końcu żaliła się że ręce waniają jej po krojeniu.
Wrócił więc do domu i bardzo się martwił, bo tak ogromnie chciał mieć za żonę prawdziwą cebulową księżniczkę. Pewnego wieczoru była okropna pogoda: błyskało i grzmiało, a deszcz lał jak z cebra; było strasznie. Nagle zadzwonił dzwonek u drzwi jego domu, gdzie pomieszkiwał pokątem ze starym ojcem. Ojciec ów król Przekwitły Szczypior wyszedł otworzyć.
Przed wejściem stały dwie księżniczki. Ale, mój Boże, jakże wyglądały, co uczyniły z nich deszcze i słoty! Woda spływała im z włosów i sukien, wlewała się strumykiem do trzewików i wylewała się piętami, ale dziewczynki powiedziały, że są prawdziwymi księżniczkami. Przekwitły Szczypior miał wątpliwości bowiem lekko bełkotały i o ile jedna nawet taka całkiem sobie była, szczuplutka i ładniutka to druga miała wyraźną nadwagę była gruba nie owijając w bawełnę, i urodą wyraźnie zaniżała średnią, co tu mówić pasztet i już.
Przekwitły Szczypior przedstawił je Cebulowemu Amantowi któremu nie ma co ukrywać wyraźnie w oko wpadła szczuplutka i zgrabniutka Pustakówna a nie gruba i brzydka Ofeliówna. Dodatkowo pierwsza była błyskotliwa, inteligentna i oczytana a druga co tu dużo mówić cep zwykły. Cebulowy Amant wręcz ślinił się na widok Pustakówny adorował i próbował skupić jej uwagę na sobie, podczas gdy Ofeliówną wyraźnie gardził.
Ale Przekwitły Szczypior – wiedziony prawami rodu postanowił sam synowi żonę wybrać kierowany nie chucią a zdrowym rozsądkiem. Wiedział bowiem, że prawdziwa cebulowa księżniczka musi wyczuć główkę cebuli pod dwudziestoma materacami. Podłożył więc Pustakównej i Ofeliównej po identycznej główce cebuli i ułożył jeden na drugim każdej z nich dwadzieścia materaców na tych główkach, a potem jeszcze dwadzieścia puchowych pierzyn na tych materacach.
I na tych posłaniach miały spać. Rano król zapytał je, jak spędziły noc.
-O, bardzo dobrze – powiedziała Pustakówna, spałam jak zabita.
-A ja z kolei całą noc oka nie mogłam zmrużyć! powiedziała Ofeliówna. Cebula! cebula i jeszcze raz cebula!
Wtedy Przekwitły Szczypior miał już pewność, że była to prawdziwa księżniczka, skoro przez dwadzieścia materaców i dwadzieścia puchowych pierzyn poczuła główkę cebuli. Taką delikatną skórę mogła mieć tylko prawdziwa księżniczka.
Cebulowy Amant nie miał wyjścia i wziął ją za żonę, bo teraz był pewien, a przynajmniej jego stary, że to prawdziwa cebulowa księżniczka, choć w fantazjach maści wszelakiej od tamtego czasu już zawsze wzdychał do szczuplutkiej Pustakówny.
I chociaż główki cebuli owej oddano do muzeum, gdzie jeszcze teraz możną je oglądać, o ile nie powiędły lub przekwitły, to historia ma drugie dno. Otóż Ofeliówna ze względu na swoją tuszę i skórę grubą na dziesięć centymetrów wcale nie czuła cebuli spod materaca. Nie mogła! Po prostu w przeddzień piła bimber z cebuli na deszczu ze znajomymi w bramie i tak się nawaliła, że pomyliła drzwi dzwoniąc do Cebulowego Amanta. A mówiąc do Przekwitłego Szczypiora że całą noc oka nie mogła zmrużyć przez cebulę chodziło jej o gigantyczne zaparcie które spowodowało u niej nadużycie cebulowego bimberku, i przez to ogromną bezsenność.
A tutaj zdjęcie z prasy brukowej z nocy poślubnej Cebulowego Amanta:
A morał z tej historii jest następujący: czasem tradycja powinna przegrywać ze zdrowym rozsądkiem bo lepsza kobita co ma wstręt do cebuli niż ogrom reform(ów) zwłaszcza w łóżku, czego i Wam życzę chłe chłe.
Komentarze
Pokaż komentarze (35)