Wysokie zyski sektora bankowego

Narodowy Bank Polski opublikował wyniki sektora bankowego za pierwszy kwartał bieżącego roku. Wynik netto banków wyniósł w wymienionym okresie 4,04 miliarda złotych i był o 1,6% większy w relacji do tego samego okresu roku ubiegłego.

Sektor ten utrzymuje wysokie zyski pomimo spadku stóp procentowych. Na działalności bankowej banki zarobiły 14,4 miliarda złotych, to jest o 2,5% więcej niż w roku poprzednim. Wynik z tytułu odsetek spadł w pierwszym kwartale roku bieżącego wobec tego samego okresu roku ubiegłego o 6,2%. Banki zrekompensowały straty na odsetkach w innych obszarach działalności.

Sektor ten za cały 2014 r. zarobił netto 16,02 miliarda złotych, o 875 milionów więcej niż w 2013 r.

Banki utrzymują zyski roczne na poziomie ponad 15 miliardów złotych od 2011 r. 

Właścicielami banków działających w Polsce, w przeważającym procencie, są podmioty zagraniczne, które mają w swoich rodzimych krajach kłopoty finansowe. Wyniki polskich instytucji finansowych poprawiają skonsolidowane sprawozdania spółek matek i ich wyceny.

Pomimo realizowania wysokich zysków w Polsce podnoszone są prowizje i opłaty bankowe m.in. za prowadzenie rachunku, czy dokonywane przelewy.

Dodatkowo sektor finansowy nie podejmuje rozwiązań, które mogłyby w realny sposób zmienić sytuację osób, które zaciągnęły kredyty denominowane we frankach szwajcarskich.

Polska i jej obywatele stali się dla banków czymś w rodzaju "dojnych krów". NBP oraz Komisja Nadzoru Finansowego nie inicjują skutecznych działań, które zatrzymałyby pazerność tych instytucji i zrównoważyły relacje pomiędzy stronami transakcji.

Bez ingerencji państwa nie należy spodziewać się zmiany sytuacji. Nasz problem polega na tym, że rządowej koalicji  PO/PSL nie zależy na reprezentowaniu interesu obywateli. Wręcz przeciwnie, działa ona w obronie wysokich zysków instytucji finansowych i ich właścicieli, a wskazuje na to m.in. wystąpienie rządu do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-312/14 z dnia 14 października 2014 r., dotyczącego stwierdzenia nieważności postanowień walutowych zawartych w denominowanych umowach kredytowych. Ale temat ten zasługuje na osobne przedstawienie.