Jadąc dzisiaj wcześnie rano do pracy pomyślałam sobie: ejże, czy nie za bardzo się rozpędzam…? Droga była względnie pusta i na dłuższych odcinkach można było mocniej przyspieszyć. Wracając z pracy przez dłuższy odcinek trasy stałam w korku. W pewnym momencie czarny kot akurat właśnie przed moim autem postanowił przeprawić się na druga stronę ulicy, ale ponieważ nie jestem przesądna, nie zawróciłam tylko powiedziałam: a kysz, kocie!
Po drodze zdecydowałam się wstąpić na chwilę do sklepu, w którym kupuję zawsze "jaja od szczęśliwych kur" czyli klasy „0”. Zatrzymałam się przed sklepem i już do niego wchodziłam, gdy rozległ się bardzo głośny huk zderzenia się dwóch aut na pobliskim skrzyżowaniu. Ciarki przeszły mi po plecach, bo pomyślałam, że gdybym nie zdecydowała się stanąć pod sklepem to ja mogłabym być uczestnikiem tego wypadku. Wtedy czarny kot spełniłby swoją rolę tzn. przyniósłby mi pecha. Być może tak by się stało z osobą zabobonną, która wierzy w przesądy, jednak mój do nich stosunek jest raczej obojętny. Tak więc czarny kot jakkolwiek przebiegł mi drogę, to nic się nie mi nie stało, chociaż można rzec, że może i niewiele brakowało.
Kierowcy obu aut biorących udział w zdarzeniu mieli o tyle „szczęście”, że świadkami kraksy byli policjanci jadący radiowozem, którzy od razu zajęli się wszystkim. Mijając powoli miejsce wypadku widziałam jak jeden z nich pochylał się na siedzącą na poboczu kompletnie przerażoną, ok. 7-letnią dziewczynką. Na jezdni pełno szkła, duża kałuża jakiegoś zielonego płynu i gęstniejący korek aut...
Właściwie to przecież w historii tej nie ma nic takiego szczególnego, ot w wielkim mieście w godzinach popołudniowego, piątkowego szczytu komunikacyjnego, gdy wszyscy spieszą się do domu, zdarzają się takie sytuacje. Ale jednak mam świadomość, że być może moja podjęta po drodze ad hoc decyzja o zatrzymaniu się przed sklepem uchroniła mnie przed tym, czego po chwili byłam świadkiem…
Komentarze
Pokaż komentarze (6)