Wczoraj na jednym z blogów moja niegdyś wierna czytelniczka z "ciemnej strony mocy" Ufka rzuciła w moją stronę uwagę, abym sobie poszła malować 3876 już rysunek o "wrednym kaczorze"...
Nie wiem, czy było ich aż tyle, ale fakt, było ich niemało. Dlatego dzisiaj dla odmiany, ot tak od niechcenia, prezentuję zainspirowana jej słowami niewinny wierszyk o... wrednym kaczorze, no ale przecież nie jest to rysunek, więc o co chodzi...? ;)
Zmora kaczora...
Raz kaczora gryzła zmora
Więc się udał do doktora:
Coś mnie gryzie i ugniata,
Przed oczami ciemne lata…
Ledwo mu się dziób otworzył,
A tu zmora znów go morzy,
Duszą jego poniewiera,
Ciało dręczy, jak cholera…
Biedak przez to spać nie może,
Może proszek mu pomoże,
Na duszenie takiej zmory,
Bo się czuje ciężko chory…
Doktor bada, poklepuje,
Pyta jak się pacjent czuje…
Wąsy skubie, głową kiwa,
A na koniec się odzywa:
Na nic tutaj moje leki,
Bo nie znajdzie nikt apteki,
Co na zmory ma mikstury,
Problem innej jest natury…
Egzorcysty tu potrzeba,
By za przychylnością nieba,
Zwalczył diabła co tu siedzi
Teraz niech się on tu biedzi…
Kaczor słuchał oniemiały,
Z przerażenia zdrętwiał cały,
I podreptał nad jezioro,
Gdzie kaczorów innych sporo…
A nazajutrz świeży, czysty,
Udał się do egzorcysty…
Ten na niego rzucił okiem,
Spojrzał z tyłu, potem bokiem,
Pomamrotał coś pod nosem,
I odezwał się z patosem:
Chociaż szczere chęci miałem,
Diabła tutaj nie ujrzałem…
Wiem co w pańskiej duszy gości,
Niech się tylko pan nie złości,
Bo co w koszmar życie zmienia
To… wyrzuty są sumienia…
Kto dla innych bywa wredny,
W końcu sam zostanie biedny,
Przyjdzie bowiem taka chwila,
Gdy sumienie go przyszpila…
Komentarze
Pokaż komentarze (2)