Nienajezdnicza "Polska D" - refleksja nad huńską naturą polskie

Na blogu " W grząskim grunice rzeczy' pojawił się  aryciekawy i niezwyke trafrny zapis "Posla D".

Wilece Szanowny Autror stawia tam wartą poważnego rozważnia tezę o mentalnych i historycznych powodach  malostokowci tzw."elyt" et consortes, uznajac ją za - cytat - "kontynuatorkę praktyk zaborców i komunistów."

Problem jednak w tym, iż  owa- bardzo trafnie opisna - chęć dokopania slabszym rodakom (często - ale nie zawsze- połączona zresztą ze  służalczoscią wobec obcych ) jest jak sie wydaje przypisane temu narodowi.

gdy sie popatrzy na stosunki społeczne w dawnej Rzeczypospolitej (np. na owe "inferno rusticorum"), gdy się przypomni rodzenie sie w ogormnych bólach procesu uwłaszczenia, etc, mozna łatwo zrozumieć, żz tak naprawdę  Polak przy władzy będzie najczęściej dla swoich z definicji niechetny i bezwgledny. Im też ci swoi będą słabsi - tym bardziej  się będzie nimi pogardzało i ich gnioŁo.

(Co zas do etosu - nie musze zaś przypominać o  znanej powszewchnie tezie O "wyjątkowoŚci" elit osiemnastowiecznej Rzeczypospolitej,  godzacych się na  rozbiory. Jedyny to taki wszakze wypadkek w dziejach.

Reasumując: polscy wspólczesni "sułtani swingu"   przejeli na siebie w swoim ogóle  najgorsze chechy dawnych polskich panów (sic - slowo- huńskie, ze wszytskimi tego konsekwencjami),  

Piszący te słowa, majacy w rodzinie  powstancow styczniowych i zesłańców syberyskich, obawia się, ze obecne  może pozostawać  tylko owa spuścizna huńska, o etosie zaś zapomnijmy, poza tym osiemnastowiecznym.