Moje skromne haiku

 

Płyniesz łodzią burz

 i marzeń nieznajoma?

Woń wiśni wiedzie...?

 

 

 

Dusza cierpi pod

ciężarem parasolki.

Czas wyje echem...

 

 

Pragniesz zewu krwi –

w upojnym kwieciu wiśni?

Wiosna przemija...

 

 

Tam ona i ty

w zaczarowanym domku.

Nie budź ich ze snu...

 

 

W blasku symboli

umyka szara barwa

dnia powszedniego...

 

 

Pieczęcie trwania...

Barwne kolory w szarym

dogorywaniu?

 

 

Słodki kwiat wiśni

bywa snu ukojeniem...

Krzyk przebudzenia.

 

 

Czerwieni się kwiat

wiosenny wpięty we włos.

Faux pas. Już jesień...

 

Zimowa cisza

musi kiedyś nastąpić...

Żal czeka mroku.