Blog
Widziane niebieskim okiem
Borzęcka Marta
Borzęcka Marta Przedsiębiorca
0 obserwujących 24 notki 12946 odsłon
Borzęcka Marta, 11 marca 2015 r.

Kresowa młodość Rotmistrza Pileckiego

369 4 0 A A A

Rotmistrz Witold Pilecki to jeden z największych bohaterów w historii Polski. Znana jest jego nadludzka odwaga - dobrowolny pobyt w Auschwitz, brawurowa ucieczka oraz słynne raporty; udział w Powstaniu Warszawskim, śmierć z rąk komunistów, którym nie udało się go złamać. Warto przypomnieć, że swoje najszczęśliwsze lata, przed wybuchem II wojny światowej, spędził na Kresach.

Witold Pilecki urodził się na dalekiej Karelii, w Ołońcu. Ta kraina leży na północ od Petersburga, na pograniczu rosyjsko - fińskim i charakteryzuje się surowym klimatem. Pochodził z rodziny o tradycjach patriotycznych - dziadek Pileckiego za udział w Powstaniu Styczniowym został zesłany na siedem lat na Syberię, a rodzinny majątek uległ konfiskacie. Ojciec przyszłego bohatera Juliusz Pilecki, absolwent Instytutu Leśnego w Petersburgu, był zmuszony przyjąć posadę w Karelii, ponieważ nie mógł znaleźć pracy zgodnej ze swoim wykształceniem w zachodniej części Rosji. W 1910 r. rodzice późniejszego rotmistrza, mając dość życia tak daleko od rodzinnych stron oraz chcąc chronić swoje dzieci przed rusyfikacją, przeprowadzili się do Wilna - miasta, w którym ich zdaniem duch polskości był niezwykle silny. Tam ich syn skończył szkołę handlową. To właśnie w tym mieście młody Pilecki poznał życie konspiracyjne. Będąc jeszcze dzieckiem, zdecydował się wstąpić do harcerstwa, którego działalność była zakazana przez rosyjskiego zaborcę. W wieku 15 lat założył harcerski zastęp w Orle. Najważniejszym zadaniem harcerstwa, w którym działał Pilecki, były ćwiczenia wojskowe. Był rok 1916, trwała I wojna światowa, wszyscy czuli niebezpieczeństwo ze strony Rosji.

Żołnierz, student, urzędnik

Po powrocie z Orła do Wilna w 1918 r. Pilecki wstąpił do oddziałów samoobrony, dowodzonych przez generała Władysława Wejtkę. 1 stycznia 1919 r. Witold Pilecki odniósł swoje pierwsze zwycięstwo - skutecznie poprowadził atak na zaciekle broniony przez Niemców dworzec kolejowy w Wilnie. W ramach walki z bolszewikami do października 1919 r. walczył w oddziale legendarnego Jerzego Dąmbrowskiego, czyli Łupaszki. Kolejnym ważnym krokiem w życiu Pileckiego było wstąpienie jako ochotnik do tworzącego się Wojska Polskiego i udział w wojnie polsko - bolszewickiej. Nasz bohater brał udział w walkach pod Wilnem i Grodnem, gdzie dowodził kompanią harcerską. 5 sierpnia 1920 r. wstąpił do 211 Ochotniczego Pułku Ułanów Nadniemeńskich i brał udział w Bitwie Warszawskiej. Uczestniczył także w buncie Żeligowskiego. Dowództwo dostrzegło wielką odwagę i oddanie Polsce młodego żołnierza, przyznając mu dwukrotnie Krzyż Walecznych.

Wszystkie te działania były dla Pileckiego naturalną koleją rzeczy. Duch silnego patriotyzmu, w jakim wychowywała go matka, od najmłodszych lat popychał go do walki o wolność Polski. Pisał: "Były to czasy jeszcze niepewne i chodziło o to, by wśród społeczeństwa wskrzesić tradycje żołnierskie. Ćwiczono się więc z bronią, musztrowano, by na wszelki wypadek być gotowym - los bowiem już od wieków narzucił ludziom Kresów tę twardą konieczność". 

Poza służbą wojskową Pilecki organizował również uroczystości związane z ważnymi dla Polski rocznicami, jak obchody dnia wybuchu Powstania Listopadowego i Powstania Styczniowego, zajęcie Wilna przez generała Żeligowskiego czy imieniny marszałka Józefa Piłsudskiego. Dla Pileckiego sprawą najwyższej wagi było to, aby Wileńszczyzna wchodziła w skład Rzeczypospolitej. Nastąpiło to w 1922 r. na mocy Ustawy z dnia 6 kwietnia 1922 r. o objęciu władzy państwowej nad ziemią wileńską. Pilecki zaczął w tym czasie służbę w Demacie, czyli instytucji, która zajmowała się likwidacją mienia wojskowego na terenie Wileńszczyzny. Dał się poznać jako niezwykle uczciwy, pracowity i solidny urzędnik, który zapobiegł wielu nadużyciom. Wiosną 1924 r. został sekretarzem Związku Kółek Rolnicznych, a rok później sekretarzem sędziego śledczego w Sądzie Okręgowym w Wilnie. Na każdym z tych stanowisk spisał się wzorowo.

Kresowy ziemianin

Po wojennych trudach Pilecki postanowił zadbać o swoją edukację i w 1921 r. zdał maturę, a rok później został studentem Wydziału Rolnego na Uniwersytecie Poznańskim. Jednocześnie był również nadzwyczajnym słuchaczem Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu im. Stefana Batorego, ale jego pobyt na tej uczelni trwał krótko. Pilecki sam mówił, że jego marzeniem było w przyszłości zostać dobrym rolnikiem i sprawnie zarządzać odziedziczoną ziemią. I tak się stało. W 1926 r. Pileccy wygrali proces i majątek Sukurcze koło Lidy (teren dzisiejszej Białorusi) znowu stał się własnością rodziny. Witold Pilecki wyprowadził się z Wilna 1 września 1926 r. do Sukurcz, gdzie zaczął wieść spokojne życie kresowego ziemianina. W jednej z późniejszych rozmów na pytanie, skąd pochodzi, odpowiedział: "Rodzinną moją ziemią jest Wileńszczyzna". Pilecki był wzorowym gospodarzem. Starał się też nadal jak najwięcej robić dla społeczeństwa. Dlatego zorganizował w pobliskiej miejscowości Krupa spółdzielnię mleczarską i straż pożarną.

Skomentuj Obserwuj notkę Napisz notkę Zgłoś nadużycie
NEWSY - TOP 5

O mnie

Zawsze po prawej stronie

Ostatnie notki

Ostatnie komentarze

  • @Autor I bardzo dobrze.
  • @TU I TAM 68 Mierzę swoją miarą - zazwyczaj zwracam się do innych nawet w internecie Pan/Pani.
  • @TU I TAM 68 1. Nie jesteśmy na Ty. 2. Nikomu nie narzucam Piłsudskiego jako wzorca. 3....

Tematy w dziale Kultura