cepol
Czechy, Polska, Ameryka Łacińska, Służby specjalne, StB.
3 obserwujących
35 notek
32k odsłony
1917 odsłon

Válková wspomagała reżim komunistyczny i teraz chce zostać rzecznikiem praw obywatelskich

Wykop Skomentuj29

image 
Posąg marszałka Koniewa, który również budzi mocne kontrowersje, jako niedopuszczalny symbol komunistycznego zniewolenia. Rzeźba stoi w praskiej szóstej dzielnicy.


9 stycznia 2020 

Dokładny opis tego, co dziś opublikowano w czeskich mediach na temat odkrycia dot. Heleny Válkovej.

Źródłem skandalu z Heleną Válkovą w roli głównej jest dzisiejszy tekst na serwerze info.cz (https://www.info.cz/cesko/valkova-se-v-ksc-podilela-na-sikane-disidentu-s-muzem-ktery-poslal-na-smrt-horakovou-44078.html)

Autor tekstu, który rozpętał na czeskim internecie burzę, Michal Půr, odkrył bowiem stary artykuł, którego współautorką jest wspomniana Helena Válková. Dla polskich czytelników należy się wyjaśnienie, iż kobieta ta to obecnie poseł parlamentu z ramienia rządzącego ruchu ANO. Do 1989 r. była członkiem Komunistycznej Partii Czechosłowacji, jest z wykształcenia prawnikiem i w latach 2014-2015 była ministrem sprawiedliwości. Obecnie jest wysuwana przez rząd jako kandydatka na posadę rzecznika praw obywatelskich, jednocześnie jest pełnomocnikiem rządu do spraw praw człowieka. Podstawowe dane w języku polskim znajdą Państwo tu – https://pl.wikipedia.org/wiki/Helena_Válková.

A teraz, co takiego odkrył Michal Půr? Właśnie to odkrycie, nazwijmy go archiwalne, spowodowało dziś wielkie zamieszanie i skandal. Autor tekstu nazwanego “Válková se v KSČ podílela na šikaně disidentů. S mužem, který poslal na smrt Horákovou” (Valkova w KPCz brała udział w szykanowaniu dysydentów. Wraz z mężczyzną, który wysłał na śmierć Hoákovą) znalazł tekst podpisany przez bohaterkę skandalu i niejakiego Josefa Urválka. Tego Urválka, który był oskarżycielem w procesach pokazowych w latach 50., w których skazano na śmierć wielu prawych i niewinnych Czechów, w tym i słynną Miladę Horákową. Tekst ów ukazał się w 1979 roku w pierwszym numerze branżowego czasopisma “Prokuratura” i dotyczył obrony instytutu tzw. nadzoru ochronnego, który do prawa karnego wprowadzono w 1973 r. Ten instrument prawny, będący niejako aresztem domowym i nadzorem nad osobami nieskazanymi w procesie karnym, reżim faktycznie wykorzystywał do nękania dysydentów.

 Válková twierdzi, że jej tekst dotyczył tego narzędzia prawnego jedynie w odniesieniu do recydywistów kryminalnych, a nie dysydentów, czyli politycznych przeciwników reżimu.

Faktem pozostaje, że nadzór ochronny polegający np. w ograniczeniu wolności poruszania się, zabronieniu odwiedzania określonych osób itd. w sposób drastyczny, bez konieczności wyroku sądowego w zwyczajnym procesie, ograniczał wolności obywatelskie. Válková w swoim tekście w 1979 r. (wraz z Urválkiem) broniła tego instrumentu powołując się na dobre sowieckie doświadczenia.

W czasach, gdy obecna pełnomocnik rządu do spraw praw człowieka pisała ten artykuł pracowała jako młoda absolwentka prawa w Instytucie badawczym kryminologii przy Prokuraturze generalnej Czechosłowackiej republiki socjalistycznej.

O tym zagadnieniu napisała także prace naukowa w 1982 r.

W tekście Michala Půra znajdujemy wyjaśnienie, że instrument nadzoru ochronnego pełnił istotną rolę podczas przygotowania procesów politycznych w latach 70. i 80, w których rozprawiano się z ówczesnymi opozycjonistami i przytoczono kilka konkretnych przypadków, kiedy instytut ten zastosowano wobec konkretnych ludzi. O tym jednakże pani obecna pełnomocnik wówczas nie pisała, udawała, że tego problemu nie ma. Ale musiała o tym bardzo dobrze wiedzieć, przekonuje w tekście cytowany czeski historyk Petr Blažek.

Ten zwraca uwagę, że owszem, instytut nadzoru ochronnego stosowano także wobec zwyczajnych recydywistów, ale sporo przypadków z tamtych czasów pokazuje na to, że reżim chętnie korzystał z tego przepisu także wobec dysydentów i że instrument ten powstał w Związku Sowieckim. Prokuratury generalne Czechosłowacji i ZSRS ściśle z sobą wówczas współpracowały. O tym zresztą wspomina także Válková sama w archiwalnym tekście.

Ta informacja opublikowana dziś (9. stycznia 2020) rano odbiła się w Czechach szerokim echem.

W kontekście ujawnionych informacji jest bardzo dziwnym faktem to, że bohaterka tekstu jest nadal pełnomocnikiem rządu ds. praw człowieka, skoro na początku swej kariery naukowej w czasach komunistycznych, będąc członkiem partii komunistycznej pisała teksty (znaleziono na razie dwa takie plus prace naukową) chwalące restrykcyjne prawo komunistyczne, na podstawie którego – jak to ujęto w info.cz – szykanowano dysydentów.

Sama Válková stanowczo odrzuca te zarzuty twierdząc, iż pisząc te teksty wcale nie chodziło jej o prześladowanie dysydentów. A co do współautora jej tekstów, byłego oskarżyciela Urválka, stwierdziła, że nie znała jego przeszłości, że z nim w latach 70. i 80. współpracowało wielu autorów. Chce swojego dobrego imienia bronić w drodze sądowej i procesować się z info.cz, za “podanie nieprawdy na jej temat”.

Wykop Skomentuj29
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Polityka