stoi w łodzi
chwiejnej zgubionej
wśród obłoków
boimy się go nocą
ale jest
gwiazdą zaranną
stoi na wodzie
dziecko nasze
nie płacze
wiodą nas
zielone latarnie
jego oczu
wyprowadzają z mroku
stoi w łodzi
chwiejnej zgubionej
wśród obłoków
boimy się go nocą
ale jest
gwiazdą zaranną
stoi na wodzie
dziecko nasze
nie płacze
wiodą nas
zielone latarnie
jego oczu
wyprowadzają z mroku
po prostu piszę
Nowości od blogera
Komentarze
Pokaż komentarze (1)