Marek Tyrała
Procesy integracyjne towarzyszyły dziejom Europy przez wieki. U podstaw integracji leżały różne koncepcje idei Europy, które były ciągle urozmaicane nowymi poszukiwaniami. Unię Europejską można zdefiniować jako wspólnotę kulturową, polityczną, prawną, społeczną oraz ekonomiczną[1]. Ulrich Beck w swych rozważaniach idąc za Hardtem i Negrim stwierdza, iż obecnie Unia Europejska stanowi zalążek rodzącego się kosmopolitycznego Imperium Europejskiego. Definiuje on Unię Europejską jako zróżnicowany terytorialnie, zdecentralizowany oraz zdominowany przez elity transnarodowy system rokowań[2].
1 maja 2004 roku Polska dołączyła do elity krajów europejskich. Od tego momentu nasiliły się jeszcze bardziej spory i konflikty dotyczące integracji europejskiej oraz miejsca i roli jaką Polska powinna odgrywać w Unii Europejskiej. Na progu XXI wieku dominująca tematyka konfliktów dotyczyła: tożsamości UE oraz miejsca Unii w systemie stosunków międzynarodowych- politycznych, gospodarczych, militarnych i kulturalnych. Sprawy, które prowadziły do różnic zdań między Polską a większością państw członkowskich Unii, dotyczyły: tożsamości Unii Europejskiej, kierunku rozwoju integracji europejskiej, finansowania rozwoju i modernizacji nowych państw członkowskich, poparcia dla amerykańskiej strategii wojny z terroryzmem oraz wzmocnienia wymiaru wschodniego stosunków zewnętrznych UE. Tematykę konfliktów politycznych skupionych wokół polskich wizji UE artykułowały partie polityczne poprzez rywalizację polityczną. To właśnie poszczególne grupy ideowe partii politycznych częściowo reprezentując społeczeństwo, a częściowo narzucając mu własne poglądy, odgrywały kluczową rolę w budowaniu konfliktu politycznego opartego o polską wizję UE, a artykułowanego w ramach rywalizacji politycznej. Grupy te można podzielić na trzy kategorie:
- „niechętny uczestnik”- to rodzina partii politycznych o tendencjach skrajnie prawicowych, nacjonalistycznych, postendeckich, szowinistycznych, eurosceptycznych, antysystemowych np. ZChN (lata 90.), LPR, Samoobrona. Cechy tej grupy to: sceptyczne podejście do założeń i zasad pogłębiania integracji europejskiej, słaby bilans wdrażania prawa europejskiego, minimalizowanie zdolności UE do samodzielnych działań na arenie międzynarodowej (np. w sferze bezpieczeństwa). Grupa ta wskazywała często na wady i niedoskonałości konstrukcji Unii Europejskiej, które tylko będą ograniczać możliwości korzystnego rozwoju współpracy europejskiej, szkodząc interesom Polski. Ostrze krytyki skierowane było także na projekt konstytucji dla Europy, sugerowano iż pogłębia ona nierówności między najsilniejszymi państwami Unii, a szeroką grupą średnich i małych członków UE. Przejawem niechętnego podejścia do wymogów członkostwa w UE był także stan wdrażania przepisów regulujących funkcjonowanie unijnego rynku wewnętrznego. W grupie tej niechęć do angażowania się w pogłębianie procesu integracji w ramach Unii Europejskiej wynikała z: przekonania o dominacji największych państw członkowskich (zwłaszcza Niemiec) i blokowaniu przez nie aktywności nowych członów oraz zastrzeżeń co do kierunku rozwoju integracji europejskiej (który prowadzi do przenoszenia uprawnień państw członkowskich na poziom instytucji ponadnarodowych, osłabiając tym samym narodowe interesy członków UE).
Tekst pochodzi z portalu geopolityka.net
Zobacz także:
UE: jakie Partnerstwo Wschodnie?
Chiny w grze o dominację nad Eurazją
Komentarze
Pokaż komentarze