Daniel S. Zbytek
Recenzja: Oriana Fallaci, Wywiady z władzą, Świat Książki, Warszawa 2012, ss. 512.
Fallaci zdobyła światową sławę w latach osiemdziesiątych XX wieku dzięki serii wywiadów, jakie przeprowadziła z największymi osobistościami świata polityki. Wśród jej rozmówców byli Deng Xiaoping, Robert Kennedy, Dalajlama, Kaddafi, Chomeini, Ariel Szaron i wielu innych, którzy byli na pierwszych stronach gazet w tamtym czasie, a których nazwiska nam dziś już niewiele mówią.
Przedstawione poglądy polityczne ówczesnych przywódców w wielu przypadkach zrewidował czas, rzadko przyznając im rację w sprawach, które dotyczyły ich oceny przyszłych zmian. Lata osiemdziesiąte XX wieku to czasy „Zimnej Wojny”, czyli konfrontacji ZSRR i Stanów Zjednoczonych, a także interwencji radzieckiej w Afganistanie. Moskwa jest postrzegana, jako równoważny partner Waszyngtonu, a radziecki system gospodarczy uważany był za wystarczająco skuteczny, by sfinansować wyścig zbrojeń i dotowanie reżimów politycznych, które realizowały cele polityczne Biura Politycznego KPZR.
Liczne grono wyspecjalizowanych politologów, zwanych wówczas „sowietologami” cieszyło się opinią absolutnych znawców Rosji i poległych Moskwie krajów tzw. demokracji ludowych. Na rok przed rozpadem ZSRR wieszczyli, że czekają nas w przyszłości procesy „konwergencji”, gdy to rosyjski socjalizm i globalny kapitalizm utworzą nowy, ogólnoświatowy system gospodarczy i społeczny. Nikt z nich nie oczekiwał, ze ZSRR zapadnie się w sobie, nastąpi całkowita implozja supermocarstwa.
Tekst pochodzi z portalu geopolityka.net
Komentarze
Pokaż komentarze (1)