MARIOLA

- Bardzo skomplikowane - Kloss pokręcił w zadumie głową.
- No nie mówiłem, że ta historia to strasznie jest pokręcona? Jakby dziadek żył, toby panu opowiedział. Ale nie żyje. W dziewięćdziesiątym piątym dostał wylew. Ze złości. Oglądał sobie telewizję, a normalnie to dziadek zdrowy był jak koń, nawet na stare lata. Ten sejm sobie oglądał. I na tę ambonę w tym sejmie to taki jeden wyszedł też stary. I coś tam o tych partyzantach nawija. Że jakoś tym z tej KBW, czy z innego jakiegoś urzędu to nie można odebrać tych jakichś tam dodatków, czy coś, bo niewolno, a pięć tysięcy złotych to to nie są takie wielkie pieniądze, jak człowiek jest stary i schorowany.

No i dziadek ciepnął laską koło tego telewizora i wyszedł na podwórko, a tam się zara przewrócił. I umarł. Na miejscu. Ja to sobie tak myślę, że to pewnie dlatego, że dziadek to tam całą wojnę przesiedział w tym lesie, do Niemca strzelał, a na starość to miał pięćset złotych i na łasce i na niełasce mojego ojca i matki był. To go tak jakoś zaboleć musiało. No i jak usłyszał, że te, co go łapały, to mają tej emerytury dziesięć razy tyle, to się zdenerwował. Tak sobie myślę! No dobra - chłopak podniósł się i otrzepał spodnie - jedziemy tera do tej “Marioli”, bo się tam pewnie pana rodzina doczekać nie może. Wsiadaj pan na motór! Przewiezę pana po polach, po lesie.

- Nie, nie - Kloss rzucił się gwałtownie w tył przerażony - to znaczy - bardzo mi chciał, ale po tylu latach za granicą bardzo chętnie się przespaceruję po lesie i po polach.
- Po lesie? Po polach? - tym razem to młodzieniec zdawał sięnic nie rozumieć. - A co ciekawego w lesie i polach?
- Przyroda - wyjaśnił Kloss - przyroda ojczysta.
- A no to chyba, że tak - odpowiedział ostrożie młodzian patrząc na Klossa podejrzliwie - ale jakby co, to ja pana dowiozłem na czas. A tera już pana sprawa, że zamiast sięspotkać z rodziną, to woli pan łazić po polach, po lesie.

- Oczywiście - przyznał Kloss - ja się sam wytłumaczę przed rodziną - a pana tylko poprosiłbym, żeby pan mi wskazał drogę.
- To proste, jak drut - chłopak odwrócił się ku rozciągającemu się za budyneczkiem krajobrazowi - pójdziesz pan prosto, miedzą, nie? Aż dojdziesz pan do lasu, co go tam widać w oddali. W lewo. Tam jest taka ścieżka w lesie, co idzie za drzewami, a wzdłuż pola. Aż dojdziesz pan do krzyżówki. Tam, gdzie jest kapliczka. To koło tej kapliczki pan skręcisz w prawo. I z kilometr pan będziesz szedł przez las, nie więcej. A potem znowu wyjdziesz pan na pole. To pójdziesz pan prosto przez to pole miedzą. Aż do stawów. I między tymi stawami pan se pójdziesz groblą i znowu dojdziesz pan do krzyżówki, gdzie jest pekaes. To koło tego pekaesu pan pójdziesz i tam zara są chałupy, po prawo. A za tymi chałupami - to trzy gospodarstwa są tak koło drogi, to po drugiej stronie zobaczysz pan takie duże podwórko i taki duży dom. No to na nim jest napisane “Mariola” i to jest właśnie tam, gdzie jest wesele. Trafi pan?

- Trafię - odpowiedział bez przekonania Kloss.
- No! - zastrzegł się chłopak - tylko jak się pan zgubisz, to żeby na mnie nie było!
- A walizkę pan zabierze? - zapytał Kloss z nadzieją, bo perspektywa przechadzki z ciężką walizką w ręku wcale mu się nie uśmiechała.
- No jak nie? Zabierę - uśmiechnął się młodzieniec szeroko - nawet i dobrze, bo jakbyś się pan gdzie zapodział, to by mi nie uwierzyli, że pana nie przywiozłem, a tak, to chcociaż walizka będzie na weselu! Zaśmiał się głośno ze swojego żartu i pomaszerował do sklepu, żeby oddać butelki. Znikł we wnętrzu i za chwilę wypadł drocząc się z kimś przy wyjściu przez chwilę. Zawadiackim krokiem podszedł do motocykla, kopnął pięć razy i odpalił maszynę. Tradycyjnie już zatoczył okrąg i przejechał przed Klossem na jednym kole obsypując go ziemią i kamykami i wzniecając tuman kurzu znikł na polnej drodze. Warkot silnika długo jeszcze było słychać, ale coraz ciszej i ciszej, aż wreszcie umilkł zupełnie, gdzieś za lasem.