„Dolina nicości” Bronisława Wildsteina

Jan Bodakowski

„Dolina nicości” Bronisława Wildsteina

 

Po książce Wilsteina można było się spodziewać że będzie to zbeletryzowanie przeżyć autora dotyczących lustracji. Po części tak jest. Bronisław Wildstein składa swój kolaż z elementów rzeczywistości politycznej. Elementów w których rozpoznajemy antypolską działalność „gazety wyborczej”, Adama Michnika, abp Życińskiego, mediów realizujących instrukcje płynące z ulicy Czerskiej, zbrodni komunistycznych, działalności ubeków i cierpień ich ofiar. Nie mniej obraz jaki się wyłania jest nową historią a nie historią o „trzech kumplach”.

Książkę czyta się szybko. Szybko też fabuła wciąga tak że zamiast zgadywać kto był pierwowzorem postaci czytelnik zaczyna śledzić losy bohaterów.

Głównym bohaterem jest redaktor jednego z dzienników który publikuje tekst o współpracy autorytetu moralnego z SB. Pomimo posiadania niezbitych dowodów staje się za to ofiarą nagonki rozpętanej przez demonicznego redaktora najpoczytniejszej gazety (od lat walczącej z ujawnieniem prawdy o donosicielach, szkalującej Polskę i Polaków, chroniącej przed odpowiedzialnością komunistycznych oprawców). W historii uczciwego redaktora poraża jego osamotnienie w środowisku inteligencji zaślepionej kłamstwami i frazesami najpoczytniejszej gazety. Samotności w zakłamanym świecie, w którym za prawdę płaci się wykluczeniem ze wspólnoty i utratą pracy.

Najlepszymi fragmentami książki są rozdziały opisujące cierpienia opozycjonisty torturowanego i gwałconego w komunistycznym więzieniu, oraz opis relacji i zależności w polskim kościele zdemoralizowanym bezkarnością i sukcesami księży TW SB.

Zapewne za parę dziesięcioleci Polacy chcący odnaleźć prawdę o fatalnej kondycji moralnej polskiej inteligencji przełomu wieków będą sięgali właśnie po książkę Wildsteina.

 

 

Jan Bodakowski