To dzięki temu realizmowi owego filmu młode pokolenie, które zaledwie liznęło szkolnych lekcji historii, uświadamia sobie z całą wyrazistością, że koniec, II Wojny Światowej nie był aktem jednorazowym. Że był to długi i bolesny proces. Czasem boleśniejszy niż sama wojna.
Długo nie mogłem wybrać się na głośną „Różę” Wojtka Smarzowskiego. Zanim ją obejrzałem, już dotarło do mnie wiele opinii na jej temat. Jedna z nich uderzyła mnie szczególnie. Była to ocena młodej absolwentki prawa, która stwierdziła mniej więcej tak: „Nie wiedziałam, że po wojnie toczyła się w Polsce jakby wojna domowa”.
I rzeczywiście. Film Smarzowskiego jest jakby o wojnie po wojnie. I nie myślę tu tylko o losach głównego bohatera Tadeusza, należącego do pokolenia „ Żołnierzy Wyklętych” , którego tak udanie gra Marcin Dorociński. Bo przecież wojna to nie tylko partyzantka. To także wypędzenia, gwałty, rabunki i zabrane dzieciństwo. I to wszystko w filmie Smarzowskiego odnajdujemy. Powojenne wysiedlenia Mazurów, rabunki i gwałty sowieckich żołnierzy na nowych osadnikach, a wreszcie i śmierć głównej bohaterki – zagranej przez Agatę Kuleszę - Róży Kwiatkowskiej. Umiera ona przecież także z powodu dokonanych na niej wielokrotnych gwałtów. Tak przynajmniej uważa jej ukochany Tadeusz. Jest wreszcie i zabrane dzieciństwo. Zabrane córce Róży, Jadwidze zagranej przez Malwinę Buss. Dziewczyna nie tylko musi szybko dorosnąć w wojennej zawierusze. Musi też szybko zawrzeć małżeństwo by ochronić się przed represjami.
Film Smarzowskiego jest więc wiernym odwzorowaniem powojennych polskich losów. Można by powiedzieć odwzorowaniem brutalnym, a momentami wręcz porażającym, ale przez to niezwykle realistycznym. To dzięki temu realizmowi owego filmu młode pokolenie, które zaledwie liznęło szkolnych lekcji historii, uświadamia sobie z całą wyrazistością, że koniec, II Wojny Światowej nie był aktem jednorazowym. Że był to długi i bolesny proces. Czasem boleśniejszy niż sama wojna. Że dla ogromnej części Polaków ten stan trwał znacznie, znacznie dłużej. Może nawet do 1989 roku. I to właśnie wzbudzenie w młodym pokoleniu tej świadomości jest największą wartością momentami drastycznego w swej wymowie obrazu Wojtka Smarzowskiego.
Tu polityka zaczyna swój dzień: www.300polityka.pl
www.facebook.com/flibicki
Bezpieczny internet dla dzieci: www.jo-ki.com
Komentarze
Pokaż komentarze (12)