Czy więc dość pobieżny, chociaż ciekawy opis współczesnych irańskich stosunków społecznych oraz szkic jednego problemu trapiącego dzisiejsze małżeństwa, niezależnie od geograficznej szerokości, są wystarczającymi argumentami za przyznaniem filmowi „ Rozstanie” najwyższej nagrody Oskara? Moi zdaniem nie. A jednak ten film ją dostał. I właśnie w tym sensie irańskie „Rozstanie” Asghara Farhadiego jest dla mnie dużym, filmowym rozczarowaniem.
Bardzo rozczarował mnie irański film „ Rozstanie” Asghara Farhadiego. Dlaczego? Bo dużo więcej spodziewałem się po tegorocznym zdobywcy Oskara dla filmu nie anglojęzycznego. Dużo więcej po filmie, który pokonał przecież „W ciemności” Agnieszki Holland. „W ciemności”, które moim zdaniem było filmem bardzo dobrym i które już tutaj opisywałem.
Dlaczego więc „Rozstanie” dostało Oskara? Chyba trochę z racji swej egzotyki. Bo przecież bardzo mało wiemy o filmie irańskim i o samym współczesnym Iranie w ogóle. I w tym sensie obraz rzeczywiście spełniają swoją rolę. Pokazuje nam współczesny Iran jak państwo rzeczywiście dzisiejsze, choć też regulowane specyficznymi, islamskimi uwarunkowaniami społecznymi. W tym sensie, gdy nie wie się nic o Iranie dziś, film jest ciekawy. Ale tylko w tym aspekcie. Aspekt ten jest zresztą ukazany zaraz u początku samego filmu, gdy widzimy jak spierające się o dalsze losy swego związku małżeństwo Simin i Nadara stara się o rozwód. Funkcjonowanie instytucji rozwodu w świecie islamskim to jedno z takich ciekawych zjawisk ukazanych w tym filmie. Podobnie jak szkoła czy relacje między pracodawcą, a zatrudnioną do opieki nad jego starym ojcem kobietą oraz to wszystko, co z tego zatrudnienia później wynika. A wnika z niego przecież i utrzymywana w tajemnicy przed własnym mężem zarobkowa działalność służącej i utrata przez nią dziecka, która staje się przedmiotem sporu w specyficznym społecznym sądzie irańskim.
Co jeszcze warto zapamiętać z tego filmu? Chyba to, co jest dzisiaj źródłem kryzysu także wielu europejskich małżeństw, a mianowicie brak zdolności funkcjonujących już we własnych rodzinach dorosłych dzieci do odcięcia psychicznej pępowiny łączącej je ze starzejącymi się rodzicami. Bo to przecież nic innego jak nadmierna troskliwość syna wobec ojca powoduje kłopoty małżeńskie pomiędzy granymi przez Peiman Ma'adi’ego i Lailę Hatami Nadara i Simin.
Czy więc dość pobieżny, chociaż ciekawy opis współczesnych irańskich stosunków społecznych oraz szkic jednego problemu trapiącego dzisiejsze małżeństwa, niezależnie od geograficznej szerokości, są wystarczającymi argumentami za przyznaniem filmowi „ Rozstanie” najwyższej nagrody Oskara? Moi zdaniem nie. A jednak ten film ją dostał. I właśnie w tym sensie irańskie „Rozstanie” Asghara Farhadiego jest dla mnie dużym, filmowym rozczarowaniem.
Tu polityka zaczyna swój dzień: www.300polityka.pl
Bezpieczny Internet dla dzieci: www.jo-ki.com
Komentarze
Pokaż komentarze (18)