Urodził się 3 marca 1875 roku w Zalesiu Wielkim koło Gostynia, w rodzinie chłopskiej. Maturę zdał w Poznaniu w Gimnazjum Świętej Marii Magdaleny, by następnie udać się na studia prawnicze do Berlina, które ukończył w roku 1900. W Niemczech też odbył praktykę sądowniczą i asesorską.
Cyryl Ratajski, bo o nim tu mowa, kancelarię adwokacką otworzył jednak w Raciborzu, gdzie również zaangażował się w działalność społeczną, której owocem było założenie w roku 1910 Polskiego Towarzystwa Turystycznego w Cieszynie. Politycznie związał się Ratajski z Narodową Demokracją, z której ramienia – wraz z Wojciechem Korfantym - reprezentował Górny Śląsk w Radzie Głównej Polskiego Towarzystwa Demokratycznego.
W roku 1908, ze względu na małżeństwo ze Stanisławą May, córką właściciela wielkiej fabryki nawozów, przeniósł się do Poznania. Tutaj aż do roku 1922 był prezesem tej właśnie firmy nawozowej. W Poznaniu też kontynuował swoje pasje turystyczne, a z założonego klubu turystycznego w roku 1922 wyłoniło się Towarzystwo Miłośników Miasta Poznania. Aktywnie uczestniczył w Powstaniu Wielkopolskim, jako członek Naczelnej Rady Ludowej.
W kwietniu 1922 roku został Prezydentem Miasta Poznania, przekształcając je w prężny ośrodek gospodarczy. Do największych miejskich inwestycji tego okresu zaliczyć należy budowę elektrowni, Mostu Bolesława Chrobrego, Ogrodu Botanicznego, spalarni odpadów i pierwszej w Polsce linii trolejbusowej. Poznań w znacznym stopniu się też rozszerzył po włączeniu do miasta nowych dzielnic: Dębca, Głównej, Golęcina, Komandorii, Rataj, Sołacza, Starołęki i Woli.
W latach 1924 - 1925 Ratajski był Ministrem Spraw Wewnętrznych w gabinecie Władysława Grabskiego. Następnie, znów obejmując funkcję Prezydenta Miasta Poznania przyczynił się do sprawnej organizacji PeWuKi. Mimo wygrania kolejnych wyborów w roku 1934 został usunięty z funkcji poprzez władze sanacyjne, a poznańska Rada Miejska przyznała mu wówczas tytuł Honorowego Obywatela miasta. Do wybuchu II Wojny Światowej Ratajski pełnił następnie rozliczne funkcje gospodarcze na terenie miasta.
Po jej wybuchu i po ucieczce władz sanacyjnych, na krótko ponownie objął urząd Prezydenta Miasta. Następnie uwięziony przez Niemców, został zwolniony z internowania w roku 1940, by zostać przesiedlonym w okolice Kielc. Stamtąd przeniósł się do Warszawy przejmując stanowisko delegata rządu na kraj. Na skutek pogarszającego się stanu zdrowia w 1942 roku złożył dymisję z zajmowanego stanowiska.
Zmarł w Warszawie 19 października 1942 roku, by w ponad 20 lat później, w 1963 roku, spocząć ostatecznie na Cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan na Wzgórzu Świętego Wojciecha w Poznaniu. W miejscu naprawdę symbolicznym, bo będącym ostatecznym potwierdzeniem, że spoczął tam polityk naprawdę wybitny. Najbardziej zasłużony z dotychczasowych włodarzy Poznania.
Tu polityka zaczyna swój dzień: www.300polityka.pl
Komentarze
Pokaż komentarze (24)