Założenie (erygowanie) lub wskrzeszenie Zakonu (Orderu)!

Kto może i za jakim pozwoleniem załozyć lub wskrzesić Zakon pod wezwaniem osoby świętej?

Order św. Stanisława

Założenie (erygowanie) lub wskrzeszenie zakonu (w terminologii prawa kanonicznego: instytutu życia konsekrowanego) w Kościele katolickim podlega ścisłym regulacjom Kodeksu Prawa Kanonicznego.

Kto może założyć lub wskrzesić zakon?

Inicjatorzy (założyciele): Nowy instytut może zainicjować każdy wierny (osoba świecka, zakonnik lub duchowny), który odczytuje w sobie określony charyzmat. Nie można jednak zrobić tego samowolnie – ostatecznym „założycielem” w sensie prawnym jest zawsze właściwa władza kościelna.

Władza erygująca: Wyłączne prawo do formalnego założenia (erygowania) nowego zakonu na prawie diecezjalnym ma biskup diecezjalny.

Życie Zakonne

Jakie pozwolenie jest wymagane?

Zgodnie z aktualnym prawem kanonicznym (znowelizowanym przez papieża Franciszka w 2020 r. w kanonie 579 KPK), biskup diecezjalny nie może już samodzielnie założyć zakonu bez zgody z Rzymu. Wymagane są następujące kroki i pozwolenia:

Pisemne pozwolenie Stolicy Apostolskiej: Przed wydaniem dekretu o założeniu zakonu, biskup ma bezwzględny obowiązek skonsultować się i uzyskać uprzednie pisemne pozwolenie od Dykasterii ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego w Watykanie. Brak takiego pozwolenia skutkuje nieważnością aktu założenia zakonu.

Dekret erygujący biskupa: Po otrzymaniu zgody z Watykanu, biskup diecezjalny wydaje oficjalny dekret erygujący nową wspólnotę na prawach diecezjalnych.

Życie Zakonne

Wskrzeszenie zakonu wymarłego lub zawieszonego

Jeśli zakon pod wezwaniem danego świętego istniał w przeszłości, ale całkowicie zanikł (wszyscy członkowie zmarli, a struktury formalnie wygasły), ponowne powołanie go do życia traktuje się w prawie kanonicznym jak założenie nowego instytutu.