Wielkie mocarstwa upadają nie dlatego, że podbijają je inne, wschodzące dopiero, mocarstwa. One upadają znacznie wcześniej, gdy zaczyna brakować im forsy.
Unia Europejska, pierwsze mocarstwo światowe powstałe w sposób sztuczny, urzędniczymi decyzjami powolutku już dogorywa. Początkowo pomyślane, słusznie, jako odtrutka dla socjalizmu, gdzie wolny handel miał połączyć często wrogie sobie historycznie narody wspólnymi interesami. Nic tak nie łączy niż możliwość wspólnego zarobienia trochę forsy. Z czasem urzędnicy dbający o trzymanie zasady wolnego handlu, przepływu ludzi oraz kapitału, zaczęli się alienować, tzn. tworzyć odrębną kastę z odrębnymi interesami. Brukselskich urzędników również nic bardziej nie łączy niż wspólna możliwość zarobienia trochę forsy. A tej można zarobić więcej, gdy ma się więcej władzy. Więc z czasem władza urzędników, niedemokratycznie wybranych, powiększała się, a wraz z nimi ich dochody. Za pięć lat bycia uniokomisarzem można zarobić (przy dzisiejszym kursie euro) ok. 6 milionów złotych. Do tego dochodzi dożywotnia emerytura (za zaledwie 5 lat „pracy”, czy jest inny zawód uprawniający do tak wysokiej emerytury po zaledwie pięciu latach „pracy”, oprócz polityki i urzędników?) w wysokości ok. 200 tysięcy złotych rocznie plus trzyletnia odprawa za odejście ze stołka. Nic dziwnego, że o tą fuchę w poszczególnych krajach politycy szczególnie zabiegają.
Komentarze
Pokaż komentarze