Zabić księdza

W TV4 zaczął się właśnie słynny film Agnieszki Holland. Czemu dzisiaj? Ani to rocznica porwania, ani śmierci, ani pogrzebu... Otóż dla mnie też rocznica męczeństwa ks. Jerzego Popiełuszki nie przypada na żaden konkretny dzień. Trwa przez całą niemal drugą połowę października i pierwsze dni listopada. Tyle, ile trwał niesamowity czas wolności w parafii św. Stanisława Kostki.

Był rok 1984. Po bardzo burzliwych, obfitujących w demonstracje 1982 i 1983 polskie podziemie wyraźnie zaczynało wchodzić w fazę stagnacji. Coraz trudniej było znaleźć gotowych udostępnić mieszkanie na konspiracyjne zebrania, nie mówiąc o drukarniach czy ukrywaniu poszukiwanych. Pojawiały się kłopoty z kolportażem, spadały nakłady podziemnej prasy. Można było odnieść wrażenie, że Polacy są zmęczeni, że chcą się znów przystosować do życia w PRL - jak w latach 60. i 70. Że Solidarność już była.

Od wieści o zaginięciu księdza do kościoła na Żoliborzu ściągały tłumy. Zwykłych ludzi, czekających na powrót swego kapłana, ale także działaczy, konspiratorów. W ciągu paru dni na plebanii powstało nieformalne centrum informacyjne. Z punktu widzenia zasad konspiry byliśmy wtedy jak dzieci: czasem gromadziła się tam nawet 1/3 składów redakcji głównych warszawskich pism podziemnych.

Półgębkiem wymienialiśmy się ze znajomymi - czasem spotykanymi po raz pierwszy od Grudnia 1981 - informacjami, co robimy. Atmosfera wolności wychodziła poza teren kościoła, wychodziliśmy bez obaw, że bezpieka ośmieli się zatrzymać kogoś pod samym ogrodzeniem. Nie zapominając o księdzu rozumieliśmy, że to jego męczeństwo daje nam tę oazę wolności. I cieszyliśmy się z tego jak dzieci.

Ksiądz Jerzy Popiełuszko zapłacił cenę życia. Nigdy nie miałem okazji przekonać się aż tak naocznie i namacalnie, że taka ofiara nie idzie na marne. I myślę, że On o tym wie.