Traktatowa awantura

Są różne szczeble politycznej bezczelności. PiS właśnie wspina się na najwyższy z nich, żądając uchwalenia nowej wersji ustawy, zezwalającej na ratyfikację traktatu lizbońskiego.

Dwie rzeczy trzeba tutaj oddzielić: jedna to sam traktat i zasadność dodawania w uchwale Sejmu specjalnych zastrzeżeń, jakich chce PiS; druga to obecne stanowisko PiS-u w porównaniu z obowiązkowym entuzjazmem po szczycie w Brukseli.

W pierwszej sprawie mamy do czynienia z czystej wody populizmem. Nie trzeba być specjalnie przenikliwym, żeby spostrzec, że to próba naprawiania stosunków z najbardziej fanatycznie eurosceptycznymi środowiskami i nic ponadto.

Ja sam wobec traktatu, gdy jeszcze występował on jako konstytucyjny, byłem mocno sceptyczny. Mam wątpliwości także co do obecnej jego postaci, jednak protokół brytyjski je w dużej mierze rozwiewa. Zastrzeżenia, jakie chce w uchwale Sejmu dodać PiS, mają gwarantować Polsce coś, co przez traktat nie jest w żaden sposób zagrożone. Deklarowanie w preambule, że Polska jest suwerennym krajem, jest wprost śmieszne i sprawiałoby, że bylibyśmy postrzegani tak, jakbyśmy uważali Unię za jakiś wrogi organizm. Propozycje PiS są sformułowane w tonie, który na zewnątrz będzie niechybnie odczytany jako prowokacyjny, ale dla Kaczyńskiego to nie jest ważne, bo cała sprawa jest rozdmuchiwana wyłącznie na użytek polityki krajowej. Zaś brednie o „polskim województwie" to sięganie po skompromitowaną retorykę wczesnego Leppera, z którą nawet on w pewnym momencie skończył.

W drugiej sprawie jest jeszcze zabawniej. Przypominam: na szczyt w Brukseli jechaliśmy z bardzo słusznym postulatem zmiany sposobu głosowania, jaki był zawarty w projekcie traktatu. Proponowaliśmy bardzo dobry i dużo sprawiedliwszy od ostatecznie przyjętego system pierwiastkowy. Nasza delegacja negocjowała w sposób skrajnie dyletancki, jedyne kompetentne osoby zostały od negocjacji odsunięte, prezydent dawał się wmanewrowywać jak dziecko innym europejskim przywódcom i nie wytrzymał psychicznie ciężaru negocjacji, po czym zgodziliśmy się na system skrajnie dla nas niekorzystny oraz ochłap w postaci tymczasowej Joaniny. Po powrocie prezydent, minister Fotyga i Jarosław Kaczyński ogłosili, że właśnie wygraliśmy nową bitwę pod Wiedniem, odnieśliśmy dziejowy sukces, Joanina jest lepsza niż każde inne rozwiązanie, minister Fotyga z prezydentem Kaczyńskim tworzą najgenialniejszy duet negocjatorów w dziejach świata i w ogóle nikt nam nie podskoczy.

Jakoś nie przypominam sobie, żeby wówczas którykolwiek z liderów PiS wspominał coś o konieczności zawarcia w sejmowej uchwale, zezwalającej na ratyfikację traktatu, jakichś nowych, specjalnych zastrzeżeń.

Oczywiście część wyborców ten zwrot gładko przełknie, mimo że niekonsekwencja jest wielka jak Mur Chiński. Ale cała sprawa - w splocie z innymi dziwacznymi gestami - pokazuje, że PiS nie ma na razie pomysłu na skuteczne przeciwstawienie się Platformie. Szkoda że Jarosław Kaczyński, wyznając kult pragmatyzmu, szuka tego pomysłu kosztem spraw ważniejszych niż partyjne wojenki.