Osądzic lustrację

Jak rozwiązać problem lustracji i znaleźć złoty środek, który zadowoliłby zarówno prawdziwych zwolenników zapomnienia przewin i grubej kreski oraz tych, którzy domagają się sprawiedliwości, a jednocześnie zapewniłby skuteczną eliminację agnetury z życia publicznego?

Środek jest jeden: ujawnić archiwa... i nic więcej. Pozwólmy ludziom decydować, jak interpretować zgromadzoną w IPN wiedzę. Sądy lustracyjne nie spełniają swojej funkcji, ponieważ niejednokrotnie agenci sądzą w nich innych agentów, zaś zatajanie dokumentacji prowadzi do dzikiej lustracji i krzywdzenia niewinnych osób. Ujawnienie teczek z nieograniczonym do nich dostępem, np. poprzez zeskanowanie i udostępnienie w Internecie, spowoduje zadziałanie mechanizmów demokracji. Społeczeństwo będzie decydowało jak interpretować materiały z teczki danego polityka, i w zależności od tej interpretacji udzieli mu głosu bądź nie. W przypadku funkcji nadawanych z wyboru a istotnych z punktu widzenia interesu społecznego zakładam istnienie oporu społecznego bądź parlamentarnego (prezydenckiego, związków zawodowych etc.), który będzie miał wpływ na obsadzanie takich stanowisk niewłaściwymi ludźmi.

Słabe punkty mojego pomysłu: zakładam milcząco, że społeczeństwo jest zaangażowane w politykę i wyraża swój pogląd jasno i stanowczo, oraz jest gotowe walczyć o swoje (a nie musi tak niestety być), oraz że dziennikarze zachowają się uczciwie i nie będą wypaczać rzeczywistości na kożyść agentów, co w przypadku stopnia zagenturyzowania dzisiejszej elity dziennikarskiej jest założeniem co najmniej kruchym...