TEMPEL

  WIERSZ Z  TOMU "SPOMIĘDZY RZECZY"

 

Wszystko na przekór woda poniosła samą siebie

ziemia o woni poległych ogień bez grzyw i języków

wiatr jak szkodnik chyłkiem przemyka po niebie

ciągnie się łańcuch garbatych chwastów

i roślin zgryzionych zębem czasu Czarny dym

argonauckich okrętów opływa gościnne brzegi Itaki

 

Gonitwa kamieni krew Veiovisa jak smoła

noc bezcielesna i gwiazd stygnące opałki

nieświadomość losów pozawieszane wyroki

nad głowami amfor niewydobytych z piasku

 

Bolą kolana od przyklęku Krwią nie własną zbawieni

wierzymy bardzo w moc zbawczą milionów śmierci

i w oczyszczenie żywiołów z ludzi mizernych

My z Tobą Święty Ty z nami mocno opięty na pępku¹

wydźwigniesz nas ponad miarę ludzkiej materii

i wszystkich zwierzęcych gatunków – przyjmij wiec tą ofiarę

którą składamy z żywych o kształcie człowieczym

bo zanim się dzień na dobre rozświeci będą nam tylko opałem

i tylko osierocone szczenięta ukryją w pamięci ziarenka ich głosów

 

Pantofel spinka grzebień sztrajmele i zębów kruszywo

wota na chwałę Ceres prawica wzniesiona ku niebu

czy to naprawdę wszystko abyśmy mogli żyć szczęśliwie

i nigdy nie było tak wielu rąk zastygłych pod krzyżem gniewu

 

Nie wiesz jaki obłok i kształt jaki wślizgną się pod nieboskłon

przez usta wieżycy bez dachu i czyj proch ciepły jak dotyk

wystygnie na twoim ołtarzu – widzisz droga z macew

kamień przy kamieniu blizny gąsienic na zgliszczach świątyń

ostatnich „wrogów ludzkości” i ślad buta zbawców! Ty nie wiesz

nie wiesz czyja krew wsiąknie w ziemię i z czyich kości

urosną Ci fundamenty Ty trwasz niewzruszony

i chłoniesz pełną piersią dym ofiarny z milionów nieludzi

milionów niezwiarząt

 

---