DWA WIERSZE

Marcin Małek Kultura Obserwuj notkę 1

5.03.2016 BLOG

Zgłoszone na

Th'Republic of Poets - IV Festiwal Poezji i
Form Sieciujących 2016. Blogosfera Polska

FOND BALLAD

She'd grasped me unwittingly
- we are no more on this earth!
I heard frightened squealing
- we are no more here and there!

those were her last words
big nothing - a simple say
as the end of the world
starts with the end of the day

my love – I'll fallow your way
throughout silvery cobweb
gently plated on horsetail scales
I'll bear thy ashes until last breath

and wind a prophet mad
will blow the tale of dawn
protruding from behind 
the veil of scorching night

with waving shimmer 
across the fading skies
we'd used to be a dreamers
and soon we'll turn in to a dust

we'd used to be a streamers
amongst the ashed stars 
as down below world grimmed
could not resist allure of bars

we'd used to be...
and be the peace with us
we are the leaves of tree
fondly axed apart

________________________________________

ALL ABOUT THE LIFE

So we were in need of sudden blaze
to seizure the darkens with naked eye 
reason your distant shape
and trace origin astray

With bear fields of coal still untouched
bunglers of dirt beneath the frosty hem
as heavens kneels struck by ahead 
with brightness - a harrier gaining strength 
pouring along the earth droplets of the dread

O! how I tend in to your embrace
protectress of orchards – look
the pearls of pain overlay my temples
burning same stigma hooks
emerging like lavenders 
		                  with moonlit night


So we were in need of sudden blight
around of half of hundred years
and yet it's not enough
to keep the courage in curious touch
to foment the heat out 
of  fingertips – as one
learn again... all about the life

	           Portlaoise 05/03/2016

O mnie Marcin Małek

Przyszedłem na świat w trzecim kwartale XX wieku i jestem. Istnieje dzięki słowu i tylko w tej mierze, w jakiej sam się realizuje – m.in. poprzez język którym wytyczam własną drogę. Nie wyróżniam się w tłumie, większość z was mija mnie na ulicy nie ofiarując nawet krótkiego spojrzenia, ale ja na was patrzę i uczę się od was, jak przetrwać poza obszarem zmyślenia. Tak, żyję w zmyśleniu, stąd większość tych, których znam nie ma o mnie pełnego wyobrażenia – należę sam do siebie i dobrze mi z tym odosobnieniem. Mam tyle twarzy, ile akurat zechcę mieć w danym momencie. Bywam wielkoduszny, ale także zawistny, łaskawy i okrutny, szczodry i skąpy, zły do szpiku kości i bezgranicznie dobry. Kocham i nienawidzę, lubuje się w kłamstwie i walczę o prawdę. Wciąż szukam odpowiedzi na to kim jestem, lub na to, jak mnie widzicie. Niektórzy mówią o mnie „poeta”, inni „grafoman nie wart złamanego grosza” – nie boje się jednych i drugich. Ważne, że ktoś mnie czyta, i że mogę się przejrzeć w waszych źrenicach jak w lustrze, albo przejść przez wasze życia, jak przez tranzytowy korytarz. Jeśli więc nadal chcecie mnie poznać, proszę was tylko o jedno – wpuście mnie do środka, wtedy i ja się przed wami otworzę. Wszakże nie gwarantuje gotowego przepisu na to kim jestem – sami musicie wybrać własną odpowiedź.

Nowości od blogera

Udostępnij Udostępnij Skomentuj1

Kultura