Nie mogę zapalić znicza

Nie ma piękna, jeśli w nim leży krzywda człowieka. Nie ma prawdy, która tę krzywdę pomija. Nie ma dobra, które na nią pozwala. (Tadeusz Borowski, U nas w Auschwitzu).

Zgadzam się, że powinniśmy podziękować Rosjanom za solidarność wsparcie, którego udzielano Polakom po tragedii smoleńskiej. Jednak zapalenie zniczy na pomnikach czerwonoarmistów, w dodatku w dniu 9 maja, nie jest ani gestem wdzięczności, ani drogą do pojednania obu narodów.

Jeżeli chcemy sobie wzajemnie przebaczyć, powinniśmy traktować mogiły żołnierzy wyłącznie jako pomniki historii. Niech oznaczają one wyłącznie pamięć o dawnych wydarzeniach - i jako takim, należy się im szacunek. Ale oddając cześć czerwonoarmistom wyrzekamy się pamięci o naszych przodkach, którzy z ich rąk zaznali tak wielu krzywd. To, że mogli być tylko wykonawcami rozkazów, niczego nie zmienia. Po pierwsze, takie tłumaczenie pozwalałoby stawiać pomniki nazistom (którzy też nam kiedyś "pomogli" - podczas zajmowania Zaolzia). Po drugie, system zawsze działa przez ręce człowieka. I chociaż jego osobista wina moralna może być znikoma, jest on zawsze jego reprezentantem. A zapalając znicz w dniu 9 maja legitymizujemy ten system, gdyż świętowanie końca wojny dzień po tym, kiedy robią to kraje zachodnie, jest celowym działaniem propagandowym. 

Nie zapalę znicza, bo oddając cześć żołnierzowi radzieckiemu wyraziłbym brak szacunku dla własnych rodaków, którzy z jego ręki doznali tak wielu krzywd. Nie wiem, co ma wsparcie po katastrofie do oddawania hołdu zbrodniarzom. Ma zupełnie odwrotny skutek do zamierzonego - zamiast przestać rozdrapywać dawne rany, znów wracamy do dzielącej nas historii. Czy nie lepiej byłoby napisać w kilku gazetach publiczne słowa podziękowania, odnieść się do teraźniejszości? A jeśli już komuś bardzo na sercu leży los żołnierza, niech zapali znicz. Po cichu, 2 listopada.