PO + PSL?

Miałem okazję uczestniczyć dziś w konferencji PO pt: „Dla wsi  i rolnictwa”. Ku mojemu, i jak zdążyłem się zorientować, nie tylko mojemu zaskoczeniu wśród gości zaproszonych na to spotkanie znalazł się też lider PSL Jarosław Kalinowski. Na wypadek gdyby ktoś miał jakieś wątpliwości co do obecności wicemarszałka Kalinowskiego, głos zabrał wicemarszałek Komorowski. Zgromadzeni usłyszeli serdeczne powitanie wygłoszone na cześć sejmowego kolegi  i jego partii, Bronisław Komorowski wyraził też nadzieję na dalszą ścisłą współpracę między PO a PSL, która mogła by zakończyć się, jak to nazwał „wspólnym projektem politycznym”, w domyśle – koalicją.

Tak więc to, co zaczęło się jeszcze przed wyborami samorządowymi trwa do dziś. Dziś bowiem widać wyraźnie, że PO i PSL są sobie bliskie jak jeszcze nigdy przedtem. Pytanie tylko na ile jest to związek z miłości a na ile z rozsądku. Innymi słowy rzecz ujmując, na ile między tymi  dwoma partiami istnieje wspólnota programowa a na ile jest to wspólnota interesów. Nie od dziś wiadomo przecież, że zasada „tonący brzytwy się chwyta” obowiązuje też w polityce. Dla marginalizowanego  PSL taką brzytwą jest dziś PO. Z partią tą ludowcy niejednokrotnie się nie zgadzali, wystarczy wspomnieć chociażby kwestie negocjacji z UE, czy też sprawę wypłacania emerytur rolniczych. By jednak się ratować PSL, musi uczepić się jakiejś silnej partii. PiS jest już zagospodarowany przez konkurenta ludowców – Samoobronę. Pozostaje więc PO. Dla ugrupowania  Tuska PSL to szansa na poszerzenie elektoratu. Platforma nie jest bowiem popularna na wsi, kojarzy się bowiem z elitami, biznesem  i wielkomiejskim życiem. Alians z ludowcami może przyczynić się do zmiany tego wizerunku.