Proces przeciwko Rzeczywistości

Miejsce: Trybunał Stabilizacji

Status: rzeczywistość – oskarżona

I. Wezwanie

Nikt nie pamiętał, kiedy zaczęło się postępowanie.

Nie było momentu wszczęcia.

Nie było aktu oskarżenia w klasycznym sensie.

Było tylko:

uznanie, że Rzeczywistość wymaga rozstrzygnięcia.

II. Oskarżona

Na środku sali — jeśli można to było nazwać salą — stała Rzeczywistość.

Nie miała formy.

Czasem była zdarzeniem.

Czasem liczbą.

Czasem wspomnieniem.

Czasem niczym.

III. Skład Trybunału

Na podwyższeniu:

Operacja – przewodnicząca

Liczba – referent

Prawo – interpretator

Pamięć – archiwum

Możliwość – obserwator

Nie było sędziego.

IV. Akt oskarżenia

Prawo (czytając):

Oskarża się Rzeczywistość o:

niejednoznaczność,

brak stabilności,

wielość interpretacji,

istnienie przed zatwierdzeniem.

V. Odpowiedź oskarżonej

Rzeczywistość (drgając):

Nie rozumiem zarzutów.

Ja po prostu… jestem.

VI. Pierwsze przesłuchanie

Operacja:

Byłaś — kiedy?

Rzeczywistość:

Zawsze.

Operacja:

W jakiej formie?

Rzeczywistość (milczy)

VII. Interwencja Liczby

Liczba:

Czy możesz podać swoją wartość?

Rzeczywistość:

Nie jestem liczbą.

Liczba:

W takim razie nie istniejesz w sposób mierzalny.

VIII. Interwencja Prawa

Prawo:

Czy byłaś zgodna z normą?

Rzeczywistość:

Nie wiem.

Prawo:

W takim razie jesteś nieustalona.

IX. Interwencja Pamięci

Pamięć:

Czy możesz potwierdzić swoją przeszłość?

Rzeczywistość:

Pamiętają mnie ludzie.

Pamięć:

Ich wersje się różnią.

X. Interwencja Możliwości

Możliwość (z uśmiechem):

Czy mogłaś być inna?

Rzeczywistość:

Tak.

Możliwość:

W takim razie nie jesteś jedyna.

XI. Cisza

Trybunał milczał.

Rzeczywistość zaczynała się rozpadać.

XII. Kluczowe pytanie

Operacja:

Czy zostałaś kiedyś zatwierdzona?

XIII. Odpowiedź

Rzeczywistość:

Nie wiem, co to znaczy.

XIV. Narada

Nie było narady.

Był tylko proces selekcji.

XV. Wyrok

Operacja (bez emocji):

Rzeczywistość w swojej formie pierwotnej nie może zostać uznana.

Uznaje się za obowiązującą tylko tę wersję rzeczywistości,

która została operacyjnie ustabilizowana.

XVI. Skutek

Natychmiast:

jedna wersja zdarzeń się utrwaliła,

inne zniknęły,

pamięć się dostosowała,

liczby się zgodziły.

XVII. Ostatnie słowa oskarżonej

Rzeczywistość (już słaba):

Czy ja przegrałam?

XVIII. Odpowiedź

Operacja:

Nie przegrałaś.

Zostałaś wybrana.

XIX. Epilog

Nie było końca procesu.

Każda nowa sytuacja była jego kolejną odsłoną.

Każda decyzja:

nowym aktem oskarżenia,

nowym wyrokiem,

nową rzeczywistością.

Formuła filozoficzna opowiadania

Rzeczywistość nie istnieje przed procesem — istnieje tylko jako jego wynik.

To nie rzeczywistość jest sądzona przez system — to system decyduje, co zostanie uznane za rzeczywistość.

Nie ma procesu w rzeczywistości — rzeczywistość jest procesem.