L jak Laskowik

Łza wzruszenia w oku się kręci...Prasa podaje, że Laskowik wraca na stałe do TVP...

Zenon Laskowik, dla mojego pokolenia, rodzonego w latach sześćdziesiątych, żywa legenda i numer jeden polskiego kabaretu satyrycznego. Pamiętam kasety magnetofonowe, wymieniane pomiędzy szkolnymi kolegami w celu nagrywania i przegrywania jego występów.. Znaliśmy je na pamięć, cytowaliśmy je bez przerwy i nigdy nam się nie znudziły...

Potem druga połowa lat osemdziesiątych, słuch o nim naturalnie zaginął. Mówiono niedwuznacznie, że Zenek "zwariował", że "żyje w swoim świecie" , że stracił nie tylko odwagę, ale i wszystkie swoje osobiste walory..Trudno nam było w to uwierzyć, lecz hadko było tego słuchać...

Kilka lat później, może 91 lub 92 rok, Poznań, klub Odnowa, siedzę z kolegami przy studenckim piwie i nagle, przy sąsiednim stoliku zasiada Laskowik, w towarzystwie jakiegoś mężczyzny. Poruszenie na sali, w trymiga kelnerka przynosi mu niefigurujące w klubowym menu kanapki z kiełbasą i ogórkiem, jakby wcześniej zamówione. Obserwujemy go i uspokajamy się - Zenek wygląda i zachowuje się normalnie, jest uśmiechnięty, rozmowny, słowem, ten sam jakiego znaliśmy z telewizji. W naszym gronie zapada mało oryginalna decyzja - poprosimy go o autograf. Nie mamy żadnej kartki papieru, uzbrojeni więc w banknot chyba stuzłotowy i długopis, podchodzę z kolegą do Niego, prosimy, a on nam grzecznie ale stanowczo odmawia, po czym wypytuje nas z nieudawaną ciekawością, skąd jesteśmy, co studiujemy, po czym zadaje nam chyba ważne dla niego pytanie: skąd go znamy ? Zaskoczyło nas to, więc nieśmiało bąkamy coś o kasetach i telewizji, patrząc na Niego pytająco, czy z tych odpowiedzi jest zadowolony. Był zadowolony, chciał nas nawet częstować kanapkami... Piękne, wzruszające dla mnie wspomnienie...

Dlatego, w przeciwieństwie do wielu, nie dziwi mnie dzisiaj, że Laskowik nadal jest w świetnej formie. Chapeau bas, panie Zenku !