Rzecz o zabijaniu.

Kiedy napisałam te wiersze, byłam najpewniejsza, że to naprawdę koniec. Koniec wszechwładnej policji, zwanej wtedy milicją, z całym cynizmem udekorowaną dodatkiem "obywatelską". Napisałam je na kolanie, z potrzeby serca, w przerażeniu, że mogło to spotkać każde dziecko, także moje, przyjacielskie, rodzinne... Nigdy nie ujrzały światła dziennego, nigdy ich nie cyzelowałam, nigdy nie miały nawet tytułu.

Nic się nie skończyło bezpowrotnie. Powiedziałabym, że znowu bezkarność dorównuje nawrotowi cynizmu.
Dziś umorzono śledztwo w sprawie Grzesia Przemyka. Chyba ostatecznie.

Oni, mocodawcy morderców, wciąż żyją - i nie myślę, żeby na tym nędznym życiu poprzestawali. Za dużo "seryjnego samobójcy" w każdej potrzebie, za dużo spraw, które nie mają szans na porządne śledztwo, za dużo śladów "tamtej ręki. Oni żyją...jakby bardziej.


Synku! Jak cię zabijali?

Bardzo się zmęczyli, Mamo!
Ale mój krzyk dodawał im sił.

Mieli oczy czerwone z emocji,
z radości dobijania Ciebie.
Każdy cios wymierzali w Twoją twarz,
w Twoje dłonie, podające łaknącym chleb,
w twoje usta, niosące słowa niepokorne
i w Twoją dumną głowę.

Bili na zapas: wiedzieli,
że odchodzi świat, w którym mogą bić do woli
za to nic, które mieli
a którego nie mieli już mieć.

......................................

Czy wyrządził im krzywdę?
Nie! To była tylko gra.
Zabijali na raty, bo zabijanie męczy.

Uderzali pięściami twardymi jak młoty,
żeby zabić jak najdokładniej.

On sam był tylko funkcją zbiorowej nienawiści.
Każdy cios mierzył
w matkę niepokorną, naiwną w wierze
w granice podłości.

Byli uczciwi w hańbie i bezsile:
zabijali, ale nie do końca.
Zostawili mu iskierkę życia w cierpieniu.
Chcieli powiedzieć matce:
- jeszcze go masz. Zapamiętaj!

Chcieli zabić, choć nie do końca, 
dopóki był dzieckiem.

Śpieszyli się. Za parę dni
kawałek papieru
z kartonikiem uśmiechu
miał mu nadać godność mężczyzny.

Czy bali się zabijać mężczyznę?

O niej myśleli - "niech jeszcze pożyje".

Ale przechytrzyła wszystkich.
Za bardzo tęskniła.