Jestem dzieckiem i byłem dzieckiem. Czytelniku - ty też jesteś czyimś dzieckiem, nawet jeżeli nie jesteś już dzieckiem w sensie fizycznym. Dziecko obserwuje świat i z każdym rokiem, który mu mija uzmysławia sobie, że cos w tym świecie nie gra. Coś tutaj nie pasuje. Ktoś tutaj nie pasuje. Najlepiej taką obcość wymazać - jak się nie da, to zignorować.
Dziecko nie ważne w jakim wieku - przyglądając się rodzicom, probuje zrozumieć, czemu? Czemu nadano mu takie imię. Jaką przeszłość mają jego rodzice. Próbuje dojść do prawdy o swojej przeszłości - nawet nieświadomie: kiedy zadaje pytanie - jak miała na imię prababcia?
Dziecko ma prawo do obrony przed przeszłością, jednak - kiedy chce ją poznać, ma do tego jak najbardziej prawo.
Dziecko - nie bierze odpowiedzialności za przeszłość. To byłoby niesprawiedliwe.
Dziecko - musi się pogodzić z tym, że świat będzie próbował mu przypisać daną historię.
Polska - to absurd. Ponieważ tutaj - to dziecko, najbardziej cierpi. W imię prawdy. Wszyscy jednak milczą - dziecko milczy, ponieważ nie wie jak ująć świat. Dorosły milczy - ponieważ nie wie jak naprawić wyrządzoną krzywdę dziecku. Świat milczy - ponieważ poradzi sobie bez człowieka. Bóg milczy - ponieważ Boga w ludziach nie ma.
Komentarze
Pokaż komentarze (5)