Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie.. (PJN)

Tak, głosowałem na PJN. Z perspektywy czasu wiem że takie wyznanie może wydać się niepomiernie żenujące. No bo jak tu wytłumaczyć tak lekkomyślne oddanie swojego, cennego wyborczego głosu, jedynego w końcu narzędzia, jedynej broni jaką ma do dyspozycji obywatel w starciu z systemem demokratycznym. Perspektywa czasu powoduje, że położenie nadziei na PJN było chyba czymś na podobieństwo fantazjowania nt. powiedzmy spędzenia miłego wieczoru z Moniką Belucci. W obu tych przypadkach musiało skończyć się niechybnym zawodem, a wszystkie oczekiwania oparte były na bardzo marnych przesłankach, i to na zasadzie "bardziej chcieć niż móc".

Na przykładzie PJN-u można by stworzyć solidny podręcznik pt. "jak nie zakładać partii politycznej". Popełniono w tym ugrupowaniu, przy jego budowie, wszystie możliwe błędy jakie można było popełnić.

Samo powstanie tej partii było już skażone grzechem pierworodnym. Niezależnie od postawy Kaczyńskiego, jego ruchów powyborczych etc. sposób w jaki ex-członkowie PiS porzucili swe łono budzić musiało conajmniej wątpliwości. To możnaby jeszcze jakoś tłumaczyć, jednakże czołówka PJN-u nie pozwalała dzień po dniu nikomu zapomnieć tego skąd odeszła i dlaczego odeszła, i tego ile w nich się przez to nagromadziło frustracji.

Można było wręcz odnieść wrażenie że głównym motorem powstania PJN-u była chęć trzaśnięcia PiS-owskimi drzwiami i to tak donośnie jak to możliwe. Drugim spoiwem krótkotrwałej jedności liderów skupionych wokół Kluzik - Rostkowskej zdawały siębyć medialne wieczornice w TVN, która wówczas przybrała rolę ośrodka terapeutycznego dla pokrzywdzonych przez Kaczyńskiego polityków.

Cała reszta wydawała się być tylko niezbędnym dla istnienia nowej partii dodatkiem, w tym tworzony na chybcika rachityczny program. Nie minęło sto strzałów znikąd, a pojawiły się pierwsze konflikty ambicjonalne dotyczące tego, kto tą rozpadającą się w oczach szalupką na wzburzonym morzu będzie dowodził. Dotychczasowa kapitan sprawnie wskoczyła do wody i dopłynęła do przepływającego krążownika, z którego pokładu zamachała tylko do byłych kolegów i tyle ją widziano.

Szalupa tonęła coraz szybciej, jeden tam gdzieś wyskoczył żeby się ratować, innego wyrzucono żeby nie dociążał i tak sobie ta wesoła załoga dalej płynęła. Nowy kapitan sterował tym całym towarzystwem nie bezpośrdnio z mostka, a z brukselskiej plaży. Siłą rzeczy jego los nie był tożsamy z losem ludu tonącego na szalupie co także dowodziło słabości tego całego - jak to się mówi dziś - projektu.

Wszystko byłoby w porządku, wszak wszyscy oni czynili to na własny rachunek, gdyby nie jedno zastrzeżenie. Wokół PJN-u skupili się ludzie, którzy zaangażowali weń swój czas i energię. Wygląda na to iż wszyscy oni zostali zrobieni w bambuko. Bo pięć minut po przegranych wyborach, politycy PJN-u powiedzieli sobie "papa" i rozeszli się każdy w swoją stronę. Na tyle wystarczyło im zapału. Czyż mógł być on jednak większy biorąc pod uwagę powyżej wymienione motywy?

Wygląda na to że leżący na śmietniku podręcznik napisany przez PJN-owców jako jedyny zdecydował się podnieść i przestudiować nie kto inny J.Palikot. Kiedy bowiem widzę jak zabrał się do montowania swojego ugrupowania, to mam ogromne wrażenie, iż on jako jedyny wyciągnął lekcję z nieudanego startu kolejnej nowej polskiej  partii. Palikot zorientował się jak potężną siłę stanowi tvn-owski dopust. Ustawił swe żagle wysoko, rozpiął je szeroko i łapał ile się da tego medialnego sirocco. Co zresztą błyskawicznie i z impetem wepchnęło go do parlamentu.

Zrozumiał on gdzie i jak w tej chwili rozdaje się karty w polityce, i gdzie tak naprawdę wykuwa się wyborczą wolę Polaków. Palikot to wykorzystał do swoich celów bezwzględnie. PJN nawet tego nie uczynił, tylko zapadł się dosłownie pod swoim mikrym ciężarem.