Dzieciństwo

Plakaty z „Dziennika Ludowego” wiszą za pomocą pinezek na słomianych matach. Kim Wilde, Nena, Kajagogoo, Limahl, Sandra, C.C. Catch, Eurythmics, Sabrina i cała potężna reszta o której nikt już dziś nie pamięta. „Dziennik Ludowy” to jedna z niewielu kolorowych gazet w kiosku, propagandowa szmata w której nie ma nic oprócz drogocennego plakatu na ostatniej stronie, czy też – wybaczcie nie pamiętam już dokładnie – może w środku.

Po wuefie chłodzenie głowy pod lodowatą rynną, albo pod pompą uliczną. Czasami zdarza się oranżada w sklepie spożywczym pachnącym od wejścia kiszoną kapustą, a prowadzonym przez sympatyczną starowinkę. A tam same cuda. Andruty, lizaki z plastikowym kowbojem, ciepłe lody, papierosy-gumy do żucia, gumy do żucia w kolorowych kulkach, Donaldówy (z rzadka), sok w foliowych woreczkach, czasem drogocenny Ptyś (napój).

Bruce Lee.

Ktoś ma matchboxa, którego za nic w świecie nie da nikomu innemu do zabawy. Ktoś ma elektroniczną „ruską gierkę” z Wilkiem i Zającem, którą dostał na komunię i w której po kilku minutach gry, ku rozpaczy wszystkich zawsze wyczerpuje się bateria. Na nogach Relaxy, Sofixy, juniorki, trampki, lane korki, cichobiegi. Na plecach plecaki z kołyszącymi się tandetnymi odblaskami.

Ktoś dosiada Wigry 3, ktoś inny upiększa je ponakładanymi na szprychy kolorowymi, plastikowymi kulkami. Ktoś jest za Legią, a ktoś za Widzewem. Czyjś kuzyn ma motorynkę, a czyjaś siostra była w NRD. Najładniejsza koleżanka w klasie ma piórnik z postaciami Disneya, jest najważniejsza.

Na przerwie gra się w gałę, najchętniej w kapsle z przytwierdzonymi do środka, wyciętymi podstępnie z jakiegoś atlasu flagami państw. Dziewczyny grają w gumę. Wiosną, tuż przed Wielkanocą toczy się jedna wielka wodna bitwa przy użyciu tzw. plastikowych jajeczek które, ten kto szczęściarz, zdobywa w kiosku. Czyta się Kajko i Kokosza.

Ze wszystkich okien na każdym blokowisku słychać „Lambadę”