Warto być przyzwoitym

Wczoraj na uroczystości podpisania Traktatu Lizbońskiego w Pałacu Prezydenckim był obecny wśród zaproszonych gości Premier Rzeczpospolitej Donald Tusk.

W momencie podpisywania Przez Prezydenta unijnego dokumentu kamera telewizyjna prześliznęła się po twarzach zgromadzonych gości i zahaczyła na moment o twarz Donalda Tuska.

Wyraz tej twarzy powiedział mi o przyszłości tego najmarniejszego i najbardziej nieudacznego polskiego Rządu od niepamiętnych czasów, i o przyszłości samego szefa tego Rządu więcej niż tysiąc uczonych rozpraw.

Była to zacięta twarz człowieka o złych emocjach, nie potrafiącego przegrywać, nie potrafiącego się przyznać przed samym sobą że spaprało się wszystko od A do Z, że zawiodło się i oszukało miliony swoich wyborców, była to twarz człowieka wiedzącego że nadchodzi kres jego kariery i że zbliża się czas rozliczeń.

Ale było też w tej twarzy coś jeszcze: całkowity brak pokory, pewien rodzaj zaciekłości, która jest w stanie popchnąć tego człowieka w przepaść pod warunkiem że pociągnie on za sobą wszystko i wszystkich.

Czarodziej rozsiewający na Polaków złudny pył miłości zamienił się w demona zniszczenia nie rozumiejącego chyba że to jego wewnętrzne zło idealnie, jak po sznurku doprowadziło go do miejsca, w którym się właśnie teraz znalazł. A w jego otoczeniu nie ma nikogo, kto zacytowałby tytuł z książki jednego z jego umyślnych: warto być przyzwoitym.