Droga

Niczego już nie widzę
Nie ufam swym oczom
Uwierzyć nie sposób
Uczucia się zmieniły

Jestem zbyt leniwy
Aby się poddać
Byłoby tez za wcześnie
Bo brnąć zawsze jest sens


Zaprzysięgliśmy się
Umrzeć dla siebie
Ominęliśmy troski
Na kredyt sobie ufając

Próbowaliśmy zawrócić
W szalonym pedzie
Na nic nie było za późno
Ale na wiele zbyt wcześnie

Przetrwaliśmy wszystkie
Przypływy i odpływy
Rozdrobniliśmy się
Wątpliwie kochając

Cala prawdę zełgaliśmy
Jak dobrze się dało
Cząsteczką nieba
Było twoje istnienie…

Każda przestrzeń
Zalewałaś słońcem!
Każde zmartwienie
Odwracałaś na wspak

Twa nordycka wspaniałomyślna
Delikatna i łagodna dobroć
Twa nieposkromiona duma
Zycie jest nie fair…

Przetańczyliśmy film
W srebrnej przestrzeni
Podziwiając nieskończoność
Ze złotego balkonu

Tonęliśmy pijąc na umór
Bo wszystko nam było wolno
Razem w zwolnionym tempie
We śnie nocy letniej

Każda przestrzeń
Zalewałaś słońcem!
Każde zmartwienie
Odwracałaś na wspak

Twa nordycka wspaniałomyślna
Delikatna i łagodna dobroć
Twa nieposkromiona duma
Zycie jest nie fair…

Twój pewny krok!
Wiersze twe szczere
Twoja pogodna godność
Niewstrząśnięty wdzięk

Całemu przeznaczeniu
Zdołałaś stawić czoła
Nigdy nie zdradziłaś
Swej recepty na szczęście

Nie odejdę jeszcze
Przedłużyłem sobie termin
Nowe podróże w czasie
Otwarty świat..

Mieć cie będę z pewnością
W środku mej duszy
I nosić będę ze sobą
Poty kurtyna nie spadnie

Poty kurtyna nie spadnie…

Podziekowania dla Kawy u Nokturna