Pamięć jako imperatyw

 

1 sierpnia R.P. 1987

 

Mam świeżą bułkę

nowozelandzkie masło

kiełbasę rzeszowską

i gruntowy ogórek.

Jem. Milczę radośnie –

przede mną cicho szemrze

kunsztowna ściana zieleni.

Opodal południowy wiatr

zamiata chmurne niebo

koronami topoli.

Trzy trzmiele mozolnie

produkują przyszłe strąki

fasoli a ona jakby

mnie napominając

kwitnie na biało

i czerwono.

 

 

(1987)