Teoria „przemagnesowania” sceny politycznej przedstawiona w ostatnich wpisach Romano Manka-Wlodarczyka jest miejscami bardzo trafna i interesująca, http://romano-manka-wlodarczyk.salon24.pl/116758,pis-nie-stoi-na-straconej-pozycji posiada jednak pewne słabości, które sprawiają, że jest niepełna.
Autor zwraca uwagę na pewien widoczny od pewnego czasu proces słabnięcia atrakcyjności sporu PO vs. PiS. Rzeczywiście można zauważyć, że ten spór traci swoją moc i nie elektryzuje już społeczeństwa.
Pomimo istnienia realnych różnic pomiędzy partiami, szczególnie w sferze społecznej i światopoglądowej, trudno nie zauważyć, że wiele problemów jest jedynie wyolbrzymiane na siłę, choć de facto żadnych istotnych różnic nie ma lub być nie powinno. Taktyka ta prowadzi czasem do kuriozalnych sporów i czyni tą „świętą wojnę” jałową, miejscami komiczną żeby nie powiedzieć żenującą.
To na tym irracjonalnym dychotomicznym sporze, zbudowana jest obecnie scena polityczna. To dzięki niemu obie partie skutecznie zmonopolizowały scenę polityczną z tym że PiS skoncentrował się na zajęciu strategicznej pozycji a Platforma na rozbudowie poparcie i elektoratu.
Jest jednak w analizach RMW pewien istotny błąd logiczny. Przyjmuje on bowiem błędne założenie, że oba bieguny sceny politycznej będą zmieniać się jednocześnie, z równą siłą i symetrycznie. Myślę, że błąd myślowy polega na wnioskowaniu przez analogię do kuli ziemskiej skąd Autor zaczerpną nazwę procesu, gdzie oba bieguny zgodnie z prawami fizyki muszą zmieniać się symetrycznie i równocześnie. A przecież ccena polityczna tym prawom fizyki nie podlega.
Autor nie potrafi też wskazać nowych biegunów, które powinny zając miejsce dotychczasowych. Abstrahuje też od tego, że są stałe klasyczne bieguny sceny politycznej prawica i lewica i to wokół nich kręci się zwykle scena polityczna czasem odchylając się do centrum na skutek szukania „trzecich dróg”.
Szukając beneficjentów
Nakreślenie nowych biegunów konieczne jest by określić przepływ elektoratu.
Myślę, że nastąpi zmiana tylko jednego bieguna – czyli przesunięcie z jego centrum (PO) bardziej na lewo w stronę SLD. Beneficjentami tego procesu będą więc PiS i szeroko rozumiana lewica.
Odpowiedzi na pytanie w jaki sposób przebiegunowanie będzie przebiegało musimy odszukać w twardym elektoracie w jegotrwałości i stabilności.
W moim odczuciu na trwały żelazny elektorat mogą liczyć jedynie PiS – 20% i SLD 10%. Ze względu na swoje położenie względem klasycznych biegunów mogą one liczyć, że będą beneficjentami procesu zmiany biegunów.
Problemem SLD jest to, że jest zupełnie rozdrobniona, nie potrafi przedstawić żadnej atrakcyjnej oferty, a na dodatek pomiędzy nią a elektoratem centrowym powstaje realna inicjatywa mogąca przejąć znaczną część przepływu. Spowoduje to dalszą konkurencję na lewicy i w konsekwencji dalsze jej osłabienie.
Raczej nie wróżę lewej stronie powtórki scenariusza monopolizacj sceny politycznej gdzie SLD stanie się lustrzanym odbiciem PiS a SD odbiciem PO. Przy tym scenariuszu musiałaby nastąpić zmiana obydwu biegunów w lewą stronę co przy obecnej strukturze społecznej, wyznawanym wartościom jest niemożliwe.
Zupełnie inaczej ma się rzecz z PiS.
Duży żelazny elektorat przy braku konkurencji na prawej stronie, musi powodować trwałość tej formacji. PiS jest więc jedynym trwałym elementem sceny politycznej. Dlatego właśnie uważam, że zmieni się tylko jeden biegun.
Przez okres dominacji obecnego układu PIS zrealizował co prawda swój podstawowy cel strategiczny, czyli dojście do prawej ściany, ale odbyło się to kosztem ograniczenia potencjału tej partii w okolicach ok. 30-35%. Paradoksalnie więc, to ograniczenie może uniemożliwiać czerpanie pełnych korzyści z procesu przebiegunowienia, nawet pomimo bycia jednym z biegunów.
Kluczem do sukcesu w tym przypadku musi być przejęcie prawego skrzydła Platformy co przy gwałtownym odpływie poparcia nie jest skazane na niepowodzenie.
Komentarze
Pokaż komentarze (2)