Pomyłka Feynmana

Wiele razy namawiałem moich rozmówców na czytanie tekstów antyreligijnych. Moim zdaniem jest to najlepszy audyt bo wykonany przez ideologicznych wrogów. Plusem jest też fakt, że nie trzeba za to płacić.
Takimi audtorskimi dla chrześcijaństwa publikacjami, które każdy wyznawca Jezusa powinien przeczytać jest Nauka a religia Russella i Sens tego wszystkiego Feynmama.
Dlaczego je polecam? Przyznaję,ze wstydem przyznaję, nie wiele więcej przeczytałem. Obie te książki udowadniają fałszywą tezę, że chrześcijanie to idioci. Ale robią to bardzo skutecznie. Przesłanie tych książek jest takie druzgocące, a mimo wszystko je polecam bo skoro chrześcijanie nazywają Boga tatusiem to nie powinni się bać czytania czegokolwiek na swój temat. Po drugie tezy są fałszywe więc skoro filozoficzne(?) fundamenty ateizmu są takie wątłe po lekturze tych książek pozostanie euforia zwycięstwa. Po trzecie wreszcie analiza chrześcijaństwa ukazana w tych książkach nie jest fałszywa. JEST PRAWDZIWA. A więc jest szansa, że po ich przeczytaniu wielu z chrześcijan albo uniknie błędu jaki jest w tych opracowaniach jest ukazany, albo się z niego wyzwoli. Obie książki zarzucają chrześcijanom, że w rozumowaniu stosują dogmatyzm. Myślę, że trzeba obu naukowcom przyznać rację bo większość chrześcijan to dogmatycy. Ale na szczęście obaj mylą się co do tego, że sceptyk nie może być chrześcijaninem. Moim zdaniem nie tylko może, a nawet powinien bo Jezus był sceptykiem.
Przeglądając stronice książeczki Feynmana „Sens tego wszystkiego” i licząc notatki jakie pozostawiłem na ich marginesach przypomniałem sobie ile razy czytałem ten tekst i dziękowałem Bogu, że zachował mnie od lęku przed intelektem moich oponentów. Bo na szczęście dla mnie geniusz Feynmana nie osłabił mojego krytycznego myślenia.
Żeby ukazać wagę problemów poruszanych przez słynnego uczonego zastanówmy się nad przesłaniem dwóch zdań rzuconych mimochodem. file:*0137:1:1:grafika
„Zasady, które opisują przyrodę, wydają się matematyczne. (...) Okazuje się, że przynajmniej w fizyce, możecie formułować matematyczne prawa, które pozwalają czynić przewidywania. Dlaczego przyroda jest matematyczna? To też pozostaje tajemnicą.”
Słowa te zawierają bardzo fałszywe przesłanie. Ale nie powiem wprost jakie - lepiej będzie jak wspomnę o pewnym incydencie sprzed lat kilkunastu. Byłem wtedy nauczycielem fizyki i uczestniczyłem w spotkaniu z tzw doradcą metodycznym. Próbując nam coś niecoś wyjaśnić ze swojego pojmowania świata, stwierdził, że on rozumie trudności nauczania fizyki zarówno od strony ucznia jak i nauczyciela bo przecież wszyscy mówimy (definiujemy) prędkość jako stosunek drogi do czasu a przecież wiemy, że to jest tylko jakieś przybliżenie tego czym prędkość jest naprawdę. Musiałem zaprotestować. Lecz musiałem się poddać. Mój doradca metodyczny okazał się tak samo tępy jak moi uczniowie. Nie dlatego, że był ode mnie mniej inteligentny (skoro mniej umiał a był moim doradcą to kto z nas był głupszy?) ale dlatego, że nie szukał w moich słowach prawdy. Szukał w nich fałszu. A ja po prostu powiedziałem mu to co powiedziałbym Feynmanowi gdyby było by mi dane go spotkać:
Prędkość nie jest elementem przyrody. Jest elementem jej opisu. Dlatego definicja prędkości jaką znamy jest 100% poprawna i nie jest żadnym przybliżeniem. Przybliżeniem, namiastką, abstrakcją przyrody jest jej opis jaki buduje nauka. Pan metodyk dostrzegał różnicę między przyrodą a jej opisem, ale mylnie lokował prędkość w Przyrodzie. Prędkość nie jest jej elemenetm, jest elementem jej opisu.
Znając a autopsji jakość szkolnej edukacji sądzę, że ten esej będzie miał czytelników, dla niektórych z nich, juże ten fakt będzie sporym odkryciem i nowością w ich światopoglądzie. Pokonaliśmy już problemy metodyka fizyki, a czeka nas jeszcze Feynman. Otóż Feynman zadał znamienne pytanie o przyczyny matematyczności fizyki. I tu go mamy. Tu się pomylił. Na szczęście dla ludzkości rodzą się tacy ludzie jak Feynman, którzy nie boją się stawiania pytań, formułowania odpowiedzi i pomyłek. Dzięki nim (tym ludziom i pomyłkom) możemy odkrywać prawdę.
To nie przyroda jest matematyczna. To opis tej przyrody jest matematyczny.
Ten opis to model przyrody jaki mamy w naszym mózgu. To może trochę bulwersować i zaskakiwać więc wymaga wyjaśnienia. Zadajmy sobie pytanie co wiemy o przyrodzie i jak czerpiemy tę wiedzę. Odpowiedź jest łatwa. Nasze zmysły dostarczają nam informacji o tym co nas otacza. Te informacje mają matematyczny (informatyczny) charakter. A nasz mózg to nic innego jak maszyna obliczeniowa, która te informacje przetwarza. Skąd moja pewność, że mamy na pokładzie komputer? A no twórcami pierwszego modelu działania komórki nerwowej byli właśnie matematycy, próbujący na podstawie zewnętrznego wyglądu neuronu domyśleć się jak on działa. Późniejsze badania potwierdziły ich domysły. Neuron działa jak element logiczny. Mówiąc inaczej mózg działa cyfrowo. Jeszcze inaczej? Proszę bardzo. Wszystkie nasze wzniosłe i podłe myśli mają swoją liczbową reprezentację.
Pomyłka Fenmana co do matematyczności Przyrody polegała na tym, że matematykę dostrzegał on na zewnątrz siebie gdy tymczasem matematyka jest wewnątrz nas. W istocie o tym co nas otacza wiemy nie wiele. Informacje o naszym otoczeniu docierają do nas za pomocą zmysłów (a jest ich tylko pięć). Ale nawet większa ich ilość nie zmieni jakościowo naszego położenia. Nie różnimy się wiele od „matrix’owej bateryjki”. Nadszedł czas aby zapytać (sprawdzająco) czy domyślasz się dlaczego matematyka dobrze opisuje Przyrodę? Nie? Odpowiem za Ciebie. Bo fizyka, chemia i cała ta matematyczna reszta nie opisuje zależności w naszym otoczeniu, ale zależności w matematycznym modelu tego toczenia jaki mamy w naszym mózgu. Jeszcze raz. Fizyka zajmuje się modelem, abstrakcją rzeczywistości jaką mamy w mózgu, a nie samą rzeczywistością. Myślę, że pozostawienie ciebie samego z tym szokującym stwierdzeniem jest trochę zbyt okrutne więc specjalnie dla cieie napiszę jeszcze o roli definicji, twierdzenia, paradygmatu, teorii i kluczu do sztucznej inteligencji.