W stronę Osamy

Z parę dni po zamachu na Benazir Bhutto gadające łby na całym świecie głównie zastanawiały się nad tym, czy najpierw została zastrzelona, a potem dopiero terrorysta-samobójca - ten sam czy inny - wysadził się w powietrze. Po wstępnych oględzinach…uzgodnionio, że całkiem źle się stało dla demokracji w Pakistanie i  okolicach.

   Estetyzujące, acz defetyzujące - tudzież ospałe z natury - łebki od Putina oznajmiły ochoczo, że zamach będzie sygnałem i zachętą do nasilenia terroryzmu także w innych newralgicznych rejonach świata. Ten argument przemówił do mnie najdobitniej,  tym bardziej,  że do zamachu  przyznała się prawie natychmiast niestrudzona  al-Kaida.  

   W następnej chwili  odszczekała wprawdzie swoje wyznanie, ale to już nie miało znaczenia. Śmierć pani Bhutto wywoła falę tak gwałtownych zamieszek, że  al-Kaida, której jednym z celów  jest przekształcenie Pakistanu w islamski kalifat, wolała zrezygnować z chwilowego splendoru, mogącego okazać się  bronią obosieczną.

  Zaraz też - aby odwrócić uwagę od areny pakistańskiej -  odezwał się dawno nie słyszany, acz wciąż aktywny porąbaniec bin-Laden. Wybełkołtał złowieszczo  w internesiu, że al-Kaida nie odpuści ani w Iraku, ani w Palestynie, póki nie wyzwoli jej całej  - łącznie z królestwem Jordanii - spod jarzma  syjonistyczno -amerykańskiego.

  Ten ostatni fragment o “Palestynie” - będący nowością i potraktowany poważnie przez fachowców od terroryzmu światowego - został, nie wiedzieć czemu,  pominięty w większości serwisów np. w Polsce. Abstrahując jednak od Osamy - dużo ciekawsze wg mnie jest to, w jakim stopniu śmierć Bhutto wpłynie na wyniki wyborów w USA.

  Zapewne najwięcej zarobi na tym republikański “Rudy” Juliani. Zresztą wg mojej topornej teorii - nie nadszedł jeszcze czas, aby Amerykanie wybrali prezydentem - “Kobietę, Murzyna lub Żyda”.