Coś nam mówi, że historia może się powtórzyć

Druga połowa marca 2010 roku.
Moja mama zaczyna mieć nieokreślone niedobre przeczucia. Z początku nic o nich nie mówi; są wprawdzie niepokojące, niezbyt natarczywe, ale mimo to wzbudzają zwiększoną troskę o najbliższych. Późniejsze przyjście czy brak telefonu o ustalonej porze wywołuje lęk i zmartwienie. Z upływem kolejnych dni te wrażenia się nasilają. Mama mówi wprost, że ma przeczucie nadchodzącego nieszczęścia. Nie ma na myśli siebie; mówi, że może dotyczyć nas – jej najbliższych, albo kogoś innego. Nie potrafi go bliżej sprecyzować, ale przekonanie, że jest blisko i jest nieuchronne nie odstępuje jej ani na krok. Wyobraźnia podpowiada jej różne scenariusze: wypadek, napad, bandyci. Często płacze starając się jednak, abyśmy tego nie widzieli.

Nadszedł 10 kwietnia 2010.
Przyniósł tragedię, niedowierzanie, ból, bezsilność. Niewiarę, że to tylko przypadek. Przekonanie, że raczej celowe działanie, ugruntowane dziwnymi zabiegami zwanymi „śledztwem” w sprawie „katastrofy”. Jednoczesne szybkie ustąpienie przeczuć, o których pisałem powyżej, połączone ze świadomością, że były one ostrzeżeniem o mającej nastąpić śmierci Prezydenta Lecha Kaczyńskiego, Jego Małżonki i innych osób.

Ta historia, opowiadana wśród rodziny i znajomych jest dość szeroko znana. Nie pisałbym tu o niej, gdyby nie nowe okoliczności: lekki niepokój znowu towarzyszący mojej mamie od kilku dni dzisiaj rano przemienił się w znane już poczucie dużego lęku, bezsiły, niemożności zapobieżenia złu i przeczuciu tragedii. Można temu wierzyć lub nie, ale nie można wykluczyć, że komuś zależy na pełnej realizacji ustalonego scenariusza. Logika podpowiada, że tym razem celem akcji ("dogrywki") może być Jarosław Kaczyński. Dlatego apeluję do osób odpowiedzialnych za jego bezpieczeństwo: CHROŃCIE JAROSŁAWA KACZYŃSKIEGO JAK ŹRENICY OKA!