Kilka uwag na temat irańskiej rakiety Sejjil
Islamska Republika zaprezentowała nową i niebezpieczną broń - rakietę Sejjil.
Dobrze, że Izraelskie samoloty już zatrzymały ich produkcję. Mossad i CIA przejęli dokumentację techniczną rakiety.
A teraz o rakiecie...
Można ją ustawić i wystrzelić z minimalnym opóźnieniem, co utrudnia trafienie prewencyjnymi atakami. Iran ma tylko kilkaset egzemplarzy, to własna technologia.
Groźba Sejjila wynika z jej konstrukcji zapewniającej szybkość rozmieszczeń. W przeciwieństwie do starszych irańskich rakiet Shahab na paliwo ciekłe, które przygotowują się godzinami, narażając je na ataki prewencyjne, Sejjil działa na paliwo stałe. Oznacza to, że jest gotowy do odpalenia z mobilnych wyrzutni drogowych w ciągu kilku minut, znikając zanim zadziałają środki przeciwdziałania.
Irańskie media państwowe twierdzą, że posiada także manewrowość w trakcie opadania, która pozwala unikać rakiet przechwytujących. W Iranie nazywają ją "tańczącą rakietą", ale nie zostało to potwierdzone. Nie ma śladów bocznych silników ani podobnych cech widocznych na innych irańskich rakietach, które umożliwiałyby manewrowanie.
Sejjil został po raz pierwszy użyta 15 marca. Podczas ataków irańskich rakiety Sejjil zostały wymierzone w izraelskie centra dowodzenia i powiązane z USA obiekty, przebijając obronę. Irańscy dowódcy chwalili się trafieniami w pobliżu amerykańskiej rezydencji konsularnej i chwalili się szybkim wystrzeleniem i unikiem pocisku. Zasięg 1200 mil stanowi zagrażanie amerykańskim bazom od krajów GCC aż po Turcję, a być może nawet Dżibuti, a także miast w Izraelu.
Jakie paliwo stałe napędza Sejjil?
To, co wyróżnia Sejjila, to paliwo stałe: kompozyt z proszku aluminiowego i nadchloranu amonu (AP).
Mieszanka paliwowa do rakiet to około 15–20 procent aluminium dla energii wybuchowej i 70 procent nadchloranu amonu jako utleniacz, zapala się natychmiast. Receptura jest bardzo wydajna: aluminium płonie w ogniu, podczas gdy AP rozkłada się, by dostarczyć tlen. Start nie wymaga opóźnień w tankowaniu, nie ma stałych stanowisk - tylko szybkie starty, które nie zostawiają czasu na alianckie naloty przed startem rakiety.
Iran importuje nadchloran amonu z Chin, a przynajmniej nadchloran sodu, który można łatwo przekształcić w AP. Ameryka i sojusznicy nie zdołali całkowicie zablokować tych importów. Ale drugi składnik, aluminium w mikroproszku.
Iran produkuje proszek glinu, od rudy boksytu po tlenek glinu, następnie sztabki glinu, a na końcu proszek mikronizowany. Większość produkcji i przetwarzania odbywa (odywała) się w Jajarm, w prowincji Północny Chorasan. Kopalnia boksytu Jajarm, największa w Iranie, zasila sąsiednią fabrykę tlenku glinu działającą w ramach państwowej firmy Iran Alumina Company (IAC). Następnie glinu jest przetapiana na sztabki w miejscach takich jak IRALCO w Arak czy SALCO w Lamerd. Wszystkie te obiekty zostały zbombardowane przez Izrael.
Ostatni, kluczowy krok następuje w Jajarm, w kontrolowanym przez IRGC zakładzie atomizacyjnym około 6 mil na północny wschód od miasta. To miejsce podwójnego przeznaczenia topi sztabki aluminium w piecach elektrycznych i rozbija je na drobne, kuliste cząstki wielkości mikrona, idealne do produkcji paliwa. Dokumenty IRGC, w tym list z 2017 roku do Najwyższego Przywódcy Chameneiego, opisują zakład jako "projekt paliwa rakietowego" dla systemów takich jak Sejjil. Zdjęcia satelitarne i informacje z otwartych źródeł sugerują, że pomimo ataków na pobliskie kompleksy, takie jak Khojir i Shahroud, pozostaje nietknięty.
Ta fabryka nie ma zastosowania cywilnego. To fabryka wojenna, produkująca paliwo dla kolejnych Sejjilów każdego dnia. Obiekt czerpie energię elektryczną z irańskiej sieci energetycznej. Zaatakowano stacje transformatorowe i linie energetyczne co zatrzymało atomizery.
Jajarma zostanie zbombardowana GBU-57 MOP...
...
Komentarze
Pokaż komentarze (27)