"Dlaczego piszę?"

1. Zwyczajny egoizm.

Pragnienie bycia uznanym za kogoś mądrego, bycia kimś, o kim się mówi, bycia pamiętanym po śmierci, chęci odgryzienia się na dorosłych, którzy dokuczali w dzieciństwie etc., etc. To oszustwo udawać, że to nie jest powód do pisania i to dość silny.

2. Entuzjazm estety.

Dostrzeganie piękna w otaczającym świecie lub, z drugiej strony, w słowach i ich dobrej kompozycji. Przyjemność czerpana z oddziaływania jednego dźwięku na drugi, z solidności dobrej prozy czy z rytmu dobrego opowiadania. (…) Żadna książka będąca czymś więcej niż rozkładem jazdy pociągów nie jest wolna od tych estetycznych pobudek”.

3. Pobudka historyczna.

Pragnienie, by zobaczyć rzeczy we właściwym świetle, poznać konkretne fakty i zachować je dla przyszłych pokoleń”.

4. Cele polityczne.

Używając słowa „polityczne” w jego najszerszym znaczeniu. Pragnienie, by popchnąć świat w konkretnym kierunku, chęć zmiany sposobu, w jaki ludzie myślą o społeczeństwie. Raz jeszcze: żadna książka nie jest całkowicie wolna od politycznych uprzedzeń.