120 obserwujących
3483 notki
1658k odsłon
159 odsłon

Za 10-11 lat Polska stanie się płatnikiem netto

Wykop Skomentuj

Dawno już nie prezentowałem wywiadów - pora nadrobić zaległości. Proponuję lekturę rozmowy ze mną, jaką na antenie Radia Wrocław przeprowadził red. Filip Marczynski. W całości poświęcona ona była polityce międzynarodowej.

  

Przed mikrofonem Filip Marczyński, dzisiaj gościem „Rozmowy dnia” w radiu Wrocław jest poseł do PE - Ryszard Czarnecki. Dzień dobry, Panie Pośle. 

- Witam Pana, witam Państwa. 

Proszę powiedzieć, czy sądzi Pan, że kandydat na komisarza zgłoszony przez polski rząd, czy to już formalnie, czy jeszcze nie, Pan Krzysztof Szczerski będzie zaakceptowanym kandydatem? 

- W sensie merytorycznym jest to świetny kandydat. Przypomnę coś, o czym się w ogóle nie mówi w mediach, że on już był urzędnikiem w Unii Europejskiej, był szefem „unitu”, komórki, która zajmowała się planowaniem polityki zagranicznej w Parlamencie Europejskim w grupie Europejskich Konserwatystów i Reformatorów – on więc zna Unię od środka, jest takim „insiderem” w pewien sposób. A ponadto ma olbrzymie doświadczenie jako wiceminister spraw zagranicznych kiedyś, ale także jako osoba odpowiedzialna za politykę międzynarodową w Kancelarii Prezydenta. 

Ale ma też na koncie parę takich wypowiedzi, delikatnie mówiąc, niechętnych Unii Europejskiej. I to się może nie podobać, prawda?

- Ja myślę, że każdy pretekst można znaleźć, żeby zaatakować. Rozumiem, że Pan mówi teraz o przesłuchaniach, które odbędą się rzeczywiście na poziomie komisji Parlamentu Europejskiego, one się odbędą w pierwszej połowie września w Brukseli. Jest takim zwyczajem, że europarlament pokazuje swój polityczny „power”, siłę co pięc lat i … 

Odrzuca niektórych kandydatów 

 - … odrzuca zwykle jednego, bywało, że dwóch kandydatów z poszczególnych krajów. Pięć lat temu na przykład odrzucono kandydaturą byłej premier Słowenii, pani Bratuszek. Dziesięć lat temu kandydaturę Bułgarki, a piętnaście lat temu aż dwóch panów: jednego reprezentującego Włochy, drugiego Łotwę, a więc to jest taka pewna norma. Parlament Europejski chce w ten sposób pokazać, że jest istotny, że trzeba się z nim liczyć, że ma wpływ – chociaż przecież już dziesięć lat temu Traktat Lizboński bardzo poszerzył kompetencje europarlamentu - ale taka jest praktyka. Mam nadzieję, że prezentacja pana ministra, pana Krzysztofa Szczerskiego będzie tak dobra, że nie będzie atakowany ze względów merytorycznych. 

To wobec tego przekonamy się o tym we wrześniu. Chciałem Pana zapytać o opinie na temat w ogóle składu tego nowego europarlamentu, bo mówiło się, że będzie on mocno taki eurosceptyczny, czy niechętny temu do czego przyzwyczajała nas Unia Europejska do tej pory. Tak się jednak nie stało. Te siły sceptyczne są mniej liczne niż wieszczyli to komentatorzy. 

- Ja bym powiedział, że i tak i nie. Po pierwsze europarlament jest inny, gdy chodzi o skład osobowy – bo normalnie, chociażby w polskim parlamencie, proszę mnie poprawić, dokonuje się rotacji czasem jednej trzeciej posłów, czasem może połowy. Tutaj aż dwie trzecie składu PE to są nowi ludzie. I oni przenoszą jednak – to chyba minus – takie emocje z polityki krajowej: czy Francji, czy Hiszpanii, czy innych krajów do Brukseli i Strasburga. I rzeczywiście to buzuje. Natomiast, gdy chodzi o skład polityczny to, uwaga, więcej jest eurosceptyków, eurorealistów niż było. Natomiast jest aż o jedną czwartą mniej socjalistów, o połowę mniej komunistów, ale za to więcej Zielonych i zwłaszcza więcej – liberałów. Też jedną czwartą posłów straciła Europejska Partia Ludowa – tam, gdzie jest Platforma i PSL. W związku z tym to nie jest taki europarlament, który można wsadzić do szuflady z napisem, że jest on euroentuzjastyczny, czy też eurosceptyczny. To jest parlament bardzo dużych emocji politycznych – to widać, słychać i czuć. 

Mnie bardziej chodziło o to, że europejski wyborca nie okazał się takim antysystemowcem, jak to chcieli niektórzy malować, prawda? 

- Nastąpił wzrost sił antysystemowych w bardzo wielu krajach Unii Europejskiej, ale uwaga, ciekawe pytanie Pan zadał, ponieważ dla wielu wyborców w wielu krajach ważne było zagłosowanie przeciw politykom pewnego „mainstreamu”, głównego nurtu politycznego. I uwaga, o ile we Włoszech głosowano w wielkim stopniu na partie eurosceptyczne, czy to jest partia Salviniego, czy lewicowa, ale też eurosceptyczna formacja „Ruch Pięciu Gwiazd” 

taka Putinowa bardzo… 

- … Luigi di Maio jest jej przywódcą. Ale uwaga, na przykład we Francji wygrała partia skrajnie prawicowa, antyemigracyjna, antyunijna, partia Marine Le Pen, dawny Front Narodowy. Tylko jeden procent mniej miał uważany za wyrastający z takich korzeni sprzeciwu wobec elit politycznych ruch pana prezydenta Macrona. A więc można powiedzieć, że ta niechęć do tego establishmentu politycznego, to ona w różnych krajach poszła różnie. W niektórych w kierunku takiego eurosceptycyzmu i takiej niechęci wobec Brukseli, a w innych krajach z kolei, żeby było więcej „Europy w Europie” – czyli trzeba większy euroentuzjazm promować. Ale jest faktem, że te dwie główne rodziny polityczne czyli Europejska Partia Ludowa, chadecja i socjaliści bardzo dużo stracili. 

Wykop Skomentuj
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Polityka