HUMAN MEMORY...

....  BRZMI  lepiej, godniej,  niż ludzka pamięć ? W naszych , szeleszczących wargach ? Pewnie tak.  Ale t u już nawet nie chodzi o pamięć ludzką, ale moją własną.   Nie mam pojęcia  jak działa. 
Może powinienem ? Pewnie tak. Jednak dopada mnie uczucie totalnego zniechęcenia, gdy podchodzę do problemu.  Wiem  jakoś, czuję przez skórę, jakim  dysponuję umysłem.  Raczej najdalszym od analitycznego, drobiazgowego, wnikliwego - przez elementy, składowe, obrazy , fonemy. Potrafię   kojarzyć , myślę syntetycznie, idę na skróty do sedna rzeczy, sprawy, problemu . Nie muszę pamiętać tekstu , aby go nie zapomnieć. Tu też    - przez skojarzenia, jakieś wrażenia towarzyszące, dzięki którym  otwiera się zawartość pudełeczek, pojemniczków z pamięcią.  Mogę trzykroć przepisywać utracony przed chwilą tekst, o ile na nim mi  bardziej zależy. Wszystko kwestią  jakiegoś imperatywu. Tak było dziś, gdy napisałem    felietonik o   pewnym znanym pośle i osobie, którą chronił i bronił.  I gdy wywaliło ten tekst w przestworza, posługując się argumentem  :  STRONA  CHWILOWO NIEDOSTĘPNA , po  pewnym zastanowieniu i uspokojeniu wkur... nych nerwów, usiadłem - tym razem do worda i tam odtworzyłem, w zasadzie szczegółowo. I tekścik pokazał się w salonie, chociaż  zdublowany. Czemu dubeltowo -  tego nie wiem.

                      Potem przydreptała pani Kadmonowa i zlikwidowała połowę tego dubletu. Na prośbę. Po chwili  przepadł drugi blizniak. Jak kamfora. 

                     Wciąż  przegrywam   użeranie się z durną machiną, która decyduje o tym, kiedy i jak wypuścić na świat, rojące się  mi  teksty. Bo wciąż  gdzieś powstają ; przez analogie, skojarzenia z czymś,  może z chami           i echami czegoś, co dopadło i musi mieć ujście. Ale   blado, żenująco wypadam w konfrontacji z  maszynką ; może jest po prostu zbyt już stara ( prawie 8 lat jazdy ) , a może jednak to mnie należy wymienić twardy dysk.