Na niezaprzeczenie Pamięci

Nie nam rozsądzać, który z artefaktów daje wiarygodne świadectwo naszej ludzkiej kulturze.  Nie mówię o Nowym Świecie, bo to świat odrębny , jakby z innej planety pochodził. Myślę  o naszym wspólnym Śródziemiu   i o krainach za Słupami Heraklesa w prawo.

Nie ślepiec recytujący dzieje  Ilionu i drogę  Odysa do domu, nie Hezjod, , Wergili ,Horatio nawet nie Arystofanes z jego BOJOMIRĄ  ,   także nie owi , którym wypadało być przed nimi - w Knossos, w Mykenach ,w całej Argolindzie - albowiem nic nie pojawiło się nieoczekiwanie z ; tak nie ma.

To nie poezja jest sprawczynią kultury. Bylibyśmy wtedy zjadaczami kłączy , owoców  i jagód. Przepadniętymi w odwiecznej kniei dobrych i mniej złych uczynków, spożytymi na ołtarzach drapieżców, którzy  nasze pominęli ogniwo.

Nośnikiem pamięci naszej kamień.  Ociosany menhir i zaklęcia w nim tkwiące , kalendarze , bieg planet i zatem także hymny druidów, ich krwiste ofiary . Tych nie odczytasz, chociaż pojmujemy  znaczenie  każdego z długogałązkowych  symboli oraz ich krótkogałązkowych demotiki. Tak , jest rzecz w runach , o których powiada jedna z najświeższych opowieści ,że przemówią niebawem po prapolsku.  Wtedy dopiero może okazać się , że znane nam Morze Mgliste , od niepamiętnych czasów było naszym lokalnym 
Śródziemiem. Mogę z własnej perspektywy podejrzewać niejedno ze wzgórz moreny czołowej o skrywaną dotąd zawartość.

To nie poezja jest sprawczynią znanej nam kultury. To kamień, . ogień i popioły. Świat , który dopiero dzięki znanym  obecnie narzędziom śledczym , pozwoli odkryć się ponownie i już nie zapomnieć.

Jakbyśmy gdzieś przedtem-potem , po wsze czasy  recytowali inskrypcje etruskie , spisane w alfabecie z dawna obeznanym , nie mając pojęcia , co mówią, co znaczą. To niczym lukumon  , król-kapłan , więc strażnik pamięci , który przypisaną mu pamięć utracił. I po eonach - odzyskał.

Gdyż pomiedzy epokami dziejów naszych rozciągają się terytoria Amnezji.