Przebywam obecnie we wschodniej części Sycylii u stóp ciągle aktywnej Etny. Wieczory spędzam w Katanii chłonąc - na ile pozwala mi moja wiedza samouka - mocno rozbrykaną, przeładowaną detalami barokową architekturę miasta.
Kościół pw św. Agaty
To czasy minionej świetności. Smutne, że to wszystko takie zaniedbane, ale to południe Italii to nie Lombardia z Mediolanem, nie toskańska Florencja. Palermo, Mesyna, Katania to inny świat, choć swój urok, ów sycylijski bajzel, posiada.
Katania. Katedra pw św. Agaty
... w katedrze
Warto, tym bardziej że coraz to nowych odkryć doświadczam, coraz to nowych przeżyć. Za Placem Katedralnym, naprzeciw uniwersytetu natknąłem się na niezwykłą rzeźbę, choć to nie barok, tylko rok 2018. Rzeźba alegoryczna, przedstawia starcie dwóch koni, jakby dwóch Romanów, jednen Roman współczesny, walczący zawzięcie o zachowanie demokratycznych standardów w państwie, drugi koń to wypisz wymaluj koń pod siodło " szwoleżerów " z Młodzieży Wszechpolskiej.
Ten sam Roman, którego obecni protektorzy " pchali do wora, a wór do jeziora " Walczy zawzięcie, staje, prycha. Dzieci ubierałby w fartuszki, a potem powiązane w pęczki prowadził na rekolekcje i nieszpory. Stałem przed rzeźbą dwóch koni oniemiały. Cóż to za zażarte Romany, który Roman zwycięży, czy współczesny Roman złamie kark Romanowi z czasów ministrowania polską edukacją ? Sztuka to jednak wielka rzecz, człowiek nieobyty może jedynie na prawdziwą sztukę, na niezwykłą alegorię, rozdziawić gębę i patrzeć urzeczony. Doświadczyłem dziś stojąc naprzeciw prychających koni tego samego czego doświadczył zwykły śmiertelnik biorący udział - w 1626 - w konsekracji Bazyliki św. Piotra. Sztuka to potęga. Prawie tak potężna jak Roman.
Komentarze
Pokaż komentarze (7)