Krzyż

Stoi pod Pałacem skromny Krzyż. Skromny Krzyż postawiony przez Polaków natychmiast po tragicznej katastrofie.

Codziennie modlą się pod nim tłumy. Za dusze zmarłych, za osieroconą Polskę. Młodzi, dzieci, harcerze, dorośli, studenci, starsi. Polska godnie szanuje pamięć poległych na jej służbie. Morze ludzi, mozaika zniczy, dywan z kwiatów.

Szybko odnajdujemy się w tłumie. Czujemy jedność, rozumiemy się bez słów, chłoniemy szeptane słowa jak swoje. Zrazu rozumiemy, iż to nie tłum, a Naród. Nie obywatele, a Polacy. Nagle uzmysławiamy sobie, iż to co ludzie głośno mówią jest takie szczere, nasze, a czasami wręcz piękne. Jeszcze tylko pamiątkowe zdjęcie, rzut oka na portret, Krzyż, pałac, i już bez zniczy ale za to z flagą w ręku wracamy do domu.

W TVP piękne relacje z nocnego czuwania. Widzimy zakręcone kolejki ludzi chcących się pokłonić przed trumną Prezydenta. Odkrywamy ludzką, wrażliwą stronę Pospieszalskiego, Babiarza czy innych dziennikarzy. Budują wywiady z ludźmi. Na żywo, a jednak słyszymy wypowiedzi składne, logiczne, spokojne i trafne.

Przed snem jeszcze krótki błysk mysli i obraz z Krakowskiego Przedmieścia. Może jeszcze proste pytanie: 'Dlaczego?'.  Nie ma myśli o Krzyżu. Ten, mimo że właśnie co postawiony, nie wzbudza nadmiernego zainteresowania i nie okupuje naszych myśli. Jego obecność tam pod Pałacem jest bowiem niczym jak obecność drzewa w lesie, śladu na śniegu czy jabłka na jabłoni. Nic tak nie pasuje jak Krzyż. Jest jak ostatni a zarazem pierwszy element tysiącczęściowej układanki, od którego wszystko się zaczyna i na którym się wszystko kończy, a zarazem nie wyróżnia się od 999 pozostałych elementów.

Kilkanaście dni temu pewnien pan w pewnej gazecie stwierdził, że Krzyż przeszkadza i musi być usunięty. Wypowiedź była szokująca. Szokująca dla każdego człowieka, któremu ideologia nie przysłania duszy i rozumu-dla Polaków. Ta skrajna narracja owego pana rychło znalazla swoich zwolenników - ateistów, lewaków, anarchistów - jednym słowem wszystkich tych, dla których postawa sprzeciwu wobec normalności i łagodności jest fundamentem budowy obcej tożsamości. Niestety media w naszym kraju podobnie jak owe skrajne grupy temat podłapały i po raz kolejny okazał się smutny fakt, że mniejszość narzuca dyskurs większości.

Temat zaczął żyć swoim własnym, plugawym życiem. A skoro eksploatowali go ci od wibratorów, manipulacji, dezinformacji i tańców z gwiazdami, musiał się odbić na wielu. Stąd ci, których dosięgnął podmuch fali uderzeniowej polskiego mainstreamowego dziennikarstwa, na pytanie czy Krzyż powinno się usunąc, poczęli odpowiadać: raczej tak. Na pytanie :' A dlaczego?' nie uzyskujemy od tej grupy jednoznacznej odpowiedzi.

Temat Krzyża wybuchł nagle. Nikt wcześniej przez te 3 miesiące nie napomknął o zasadności jego bytu pod Pałacem. Nikt z tych 95% umiarkowanych Polaków. Ci bowiem, którzy z Krzyżem walczą to margines. Oni znają wszystkie pytania i odpowiedzi. Im nie jest potrzebny żaden autorytet, a napewno nie Chrystus. Sami sobie są bogami. Czy spytamy 'Dlaczego Krzyż został postawiony?', czy 'Dlaczego winnien zostać usunięty?', zawsze otrzymamy od nich odpowiedż zdecydowaną. Protestowali zapewne jeśli nie głośno to w duszy już w momencie stawiania go na Krakowskim Przedmieściu.

Pretensję winniśmy mieć do pana z gazety i tego drugiego co był przepytywany. Dlaczego panowie chcieli podzielić te 95%? Czy to tak wypada panie przepytwany, grać na uczuciach tych co dziś powiedzą ' raczej usunąć', a wczoraj modlili się pod owym Krzyżem? Zakłócać spokój ludziom, którzy tak naprawdę w głębi duszy woleliby się w tej kwesii nie wypowiadać, a już na pewno nie wzięli by Krzyża pod pachę i wynieśli czy zbeszcześcili.

I tylko tego człowieka, może harcerza, któremu przypadnie w roli dzwigać Krzyż, żal. A to może być jeden z nas, jeden spośród tych będących w zdecydowanej większosci i stanowiących żywą tkanki Narodu, jeden z tych na których dzielącą ideologiczną rękę podniesli panowie przepytujący i pytający.