Solidarność i związki zawodowe chronią polską demokrację

46 lat Solidarności

Gdy w sierpniu 1980 roku robotnicy przejmowali stocznie i zakłady pracy w całej Polsce, do pełnej niepodległości było jeszcze daleko. Mimo to zdecydowali się zażądać utworzenia niezależnych od komunistycznej władzy związków zawodowych. Dlaczego właśnie ich? Ponieważ związki zawodowe to pierwsze i najbardziej autentyczne bastiony demokracji w codziennym życiu. Dają zwykłym ludziom podmiotowość, pozwalając decydować o własnym losie tam, gdzie spędzają większość życia – w zakładzie pracy.

Dziś, ponad cztery dekady później, perspektywa się zmieniła, ale zagrożenia dla wolności zwykłych Polaków powracają w innych szatach. Z jednej strony zagraża nam neoliberalna doktryna, traktująca człowieka jedynie jako koszt w arkuszu kalkulacyjnym, z drugiej – brukselski dyktat klimatyczny. Polityka Europejskiego Zielonego Ładu, ślepo nastawiona na ideologiczną zeroemisyjność kosztem efektywności, uderza bezpośrednio w polski przemysł, naszą suwerenność i bezpieczeństwo energetyczne.

Związki zawodowe jako bastion demokracji

W tym kontekście rola ruchów związkowych jest równie kluczowa, co w latach 80. To właśnie związki zawodowe stoją na straży społecznej gospodarki rynkowej, zbalansowanego rozwoju i państwowych inwestycji, które budują odporność gospodarki na kryzysy. Prawdziwa demokracja nie kończy się przy wrzuceniu karty do urny wyborczej raz na kilka lat. Działa tam, gdzie pracownik może godnie zarabiać, sprzeciwić się wyzyskowi i dbać o polską rację stanu.

Dziedzictwo Sierpnia '80 to to żywy fundament patriotyzmu, tradycji i suwerenności. Polacy udowodnili wówczas, że skonsolidowany głos pracowników potrafi obalić absolutną władzę. Dziś ten sam głos jest niezbędny, by chronić rodzimy przemysł, naszą niezależność energetyczną i wolność gospodarki przed zewnętrznymi naciskami. Uczciwa praca, silne państwo i wolny obywatel – oto polski przepis na stabilną demokrację.